Tənhalıqda doğan sevgim nifrətlə öldü. Bilməzdim hər bir şeyin axır dönüşü olduğu kimi mənim də son dönüşüm tənhalıq olacaqdı. Halbu ki, heç bir arzularım, xəyallarım, ümidlərim yox idi. Çünki mən tənhalıqda doğan bir sevgi yaşayırdım.

Sanırdım ki, fərqli bir dünyamdır. Artıq mən tənahlıqdan doğan xəyallar deyil, sevgidən doğan reallıqlar qururdum. Artıq mənim kiçik ürəkdə böyük bir xoşbəxt dünyam var idi. Həyatın da mənə yoldaş olduğunu sanırdım. Gördüyüm insanlar, güvəndiyim sevgim heç zaman düşünməzdim ki, məni tərk edələr. Amma oldu. Reallıqlar qurduğum dünyam, əslində xəyallar qurduğumu mənə anlatdı. Çünki mən tənhalıqda doğan bir sevgi yaşayırdım.

Artıq hər şey məndən uzaqlaşırdı. Geriyə yol? Əlbəttə olsaydı qayıdardım. Amma geriyə baxdığımda da görünən işıq məndən uzaqlaşırdı. Mənə yalnız irəli getmək qalırdı. Amma hara, niyə bilmirdim. Görəcəyim, gedəcəyim və güvənəcəyimi tapa bilmirdim. Kimsəyə anlada bilmirəm, ya da məni anlamaq istəyən yoxdur. Yalnız bir sevgi istədiyim halda yenə üzülən mən oldum. Çünki mən tənhalıqda doğan bir sevgi yaşayırdım.

Görəsən çoxmu güvənirəm insanlara? Yoxsa çoxmu tanıya bilmirəm kimsələri? Yalnız tənhalıqdan qurtulub, tək qalmaq istəmədim. Bir sevgi istədim, mən də kiminsə dəyərlisi olum deyə. Amma hər şey heç də mən düşündüyüm kimi deyildi. Aldığım yaralar sevgimə zövq verirdi. Küsmüşdüm hər şeyə. Üsyan edirdim dünyama. Çünki mən artıq sevgidən doğan bir nifrət yaşayırdım.

Artıq anlayırdım ki, sevgim əslində qurduğum real dünyam deyildi. Sadəcə bir oyun idi. Sevgim qazandı, mən itirdim. Özümü xoşbəxtlikdən məhrum olmuş hiss edirdim. Ölüm də mənə layiq deyildi. Anlamırdım həyat mənə nə verməyə çalışırdı. Əzilməyim mənə nələri öyrədirdi? Amma bildiyim yalnız bir şey vardır. Mən artıq xoşbəxtlikdən uzaqlaşırdım. Çünki mən artıq sevgidən doğan bir nifrət yaşayırdım.

Sanki istəyirdim ki, mən də həyatıma yalanlarla rəng qatım. Məni vuran sevgim bununla qazandı. Amma yox dedim. Kimsəyə dəyər verməyən sevgimi niyə