Sözümün üsdündə durdum... Narahat etmədim səni... İndi sıra səndədi cavab verməkdə. Amma cavab vermədən öncə yaxşı yaxşı fikirləş. Çünki artıq sənin yarı-yolda qoyub getdiyin İlkin deyiləm. O zəif, özünəgüvəni olmayan oğlanı çoxdan öldürdüm. Axırıncı dəfə yanvarın 16-sı görüşmüşdük. O vaxtdan gör nə qədər keçib. 7 ay... Hər şey dəyişib. Fəsillər, aylar, həftələr, günlər. Sən... Və ən nəhayət Mən! Çox dəyişdim, sənin kimi məndə dəyişdim. Amma sənin kimi birdən yox, acı çəkə-çəkə gerçəkləri başa düşə düşə. Böyüdüm. Sözün əsl mənasında... dünya görüşüm dəyişdi. Heç kimin göründüyü kimi olmadığını öyrəndim. Həyatda acılara sinə gəlməyi öyrəndim. Heç kimin mənim kimi olmadığını öyrəndim. Xəyal qırıqlığı yaşasamda həyatın gözəl olduğunu başa düşdüm. Və ən nəhayət HEÇ KİMƏ İNANMAMAĞI öyrəndim. Ən təəccüblüsü bilirsən nədi? Bütün bunları sənə borcluyam. Allahın səni mənə niyə verdiyini başa düşdüm. Başa düşdümki, gerçəkləri görməm və Allaha daha da bağlanmam üçün bir vəsilə imişsən. Daim səni itirməkdən qorxurdum. Və nəticədə itirdim. Daha bir şeyi öyrəndim. HEÇ KİMİ İTİRMƏKDƏN QORXMA, ÇÜNKİ İTİRDİKLƏRİN SINAQ ÜÇÜN GÖNDƏRİLƏNLƏRDİR. SƏNİ HƏQİQİ SEVƏNLƏR DAİM YANINDA OLACAQ! Dostlarım kimi, ailəm kimi... Dəyişən daha bir şey var: Xəyallarım... Vaxtilə sənin olan xəyallar artıq mənimdir. Tək bir şeyin xəyalını qururam artıq: Xoşbəxt gələcək! Gedərkən özünlə hər şeyimi apardın... Həyatın bitdiyini sandım. Səninlə son danışığımıza kimi ruhsuz bədən idim. Amma Allah dualarımı qəbul etdi. Həmişə etdiyi kimi. Güc verdi, ağıl verdi. Ən əsas bir şeyi başa düşməmə kömək etdi. Keçmişlə yaşamağın, gələcəyə dair boş xəyallar qurmanın məndən başqa heç kimə ziyan vurmadığını gördüm. Bu günümlə yaşamağa başladım. Bugünün qədrini bilməyi öyrəndim. Dəyişdim... Çox dəyişdim. Sənə qarşı hissələrimdə dəyişdi. “Gözdən uzaq, könüldən iraq olar” deyiblər. Deyəsən məndə də belə oldu. Artıq əvvəlki kimi darıxmıram, hamıda səni tapmıram, her gecə yuxularıma gəlmirsən... Amma unutmadım səni. Daim