Vaxt keçdikcə anlayıram ki, sənə bənzəməyə başladım. Bu həsrətindəndimi görəsən? Sən getdin amma geriyə səndən izlər qaldı. Üstəlik ən sevmədiyim, sinir olduğum xasiyyətlərini daşıyıram.
Narahatlığım budur ki; bir səhər oyandığımda, aynada səni görəcəyim üzüm yerinə… Bu qədər dəyişmək qorxudur. Sənləşdikcə əsəbləşirəm özümə, hər əşəbləşdiyimdə daha çox izini tapıram içimdə.

Nə qədər inkar etsəm, o qədər sənə çəkilirəm. Səni xatırladacaq xatirələrə belə yer qalmayacaq ağılımda çünki artıq sənin kimi düşünürəm.

Yenə qış gəldi. Ev elə soyuq ki! Səhər oyandım, duş qəbul etdim. Saçlarım yaş otururdum. Səsin əks-sədalandı qulağımda: " Xəstə olacaqsan, yaş saçla oturma!" Gülümsədim öz özümə. Qalxdım saçlarımı qurutdum, daha çox əks-sədalanmasın deyə səsin evin içində, bir də corab geydim ayağıma. Bilirəm, ona da deyinərdin.

Səni hirsləndirməyi nə çox sevərdim. Əslində məqsəd səni əsəbiləşdirmək deyildi, hələ mənimlə əlaqədarsanmı deyə nəzarət edərdim. Dükana qədər gedirəmsə, niyə pencək geyim ki, dərhal dönəcəyəm. Əgər gün gəlib buna qışqırmazsansa, anlayacaqdım ki, artıq məni sevmirsən. Və o gün gəldi!

Köynəyini unutmusan burada. Çirklilərin arasında idi, ondan görməmisən. O köynəyi nə edəcəyimi hələ tapa bilmirəm. Atmaq istərdim atılmır, satsansa pul etməz. Komik bir vəziyyət anlayacağın ya da artıq məni güldürür.

Keçən axşam Nurdana getdim. Axşam oldu, yoldaşı gəldi, birlikdə yemək yedik. Sonra hər vaxt etdiyimiz kimi okey oynayacaqdıq amma dördüncü olmadan o oyunun da zövqü çıxmır. Yeməkdən sonrakı susqunluğun səbəbini bilirəm. Hamımız o anda səni düşünürdük.

Dünən gecə yarısı oyanıb su içdim. Başımın yanına su qoydum. Yenə susasam qalxmayım deyə, sənin kimi… Tam bir siqaret yandıracaqdım hazır oyanmışkən, yenə səsini eşitdim: "yataq otağında siqaret çəkilməz!" Qalxıb salona keçdim, bir daha da yuxu tutmadı onsuz dan. Məncə də yataq otağında siqaret çəkilməz, yəni artıq..

Mən zaman keçdikcə sənə bənzəyirəm. Nə etsəm, nə söyləsəm, sənləşdiyimi