Bir gün səni düşünərək son nəfəsimi verəndə, bunu bir üstündə gəzən buludlar, bir də ayağını basdığın torpaq biləcək..
Bir onlar anlayacaq halımı, bir tək onlar biləcək qədri-qiymətimi, bir tək onlar dostluq edəcək mənə uzun yuxumda..

Heç yaxşılaşa bilməyəcək ürək yaralarımla sarıldığım ağ kəfənim, mənim ağrılarım üçün sarğı bezi olarkən, ağrılarıma məlhəm olacaq torpağın və nəfəssiz qalan bədənimə can verəcək səma həmişə şahidlik edəcəklər səni nə qədər çox sevdiyimə..

Səma quşları dolaşdıracaq, torpaq çiçəklər bitirəcək üzərimdə.. Quşların və çiçəklərin mahnılarıyla həsrətim dilə gələcək nə qədər ömürlər boyunca..
Əgər bir gün gəzişərkən gözəl üzünlə küçələrdə, gəlir şirin bir külək, dünyanın ən şirin gözəl gözlərinə, dünyanın ən şirin yanaqlarına bir öpüş qondursa bil ki, məndəndir..

Sənə həsrət getmiş dodaqlarımın həsrət mahnılarına dözə bilməmiş buludların və torpağın xahişiylə gəlmiş bir küləkdən ən riyasız, ən səmimi, ən tək və ən ölümlü öpüşüdür o..

Dünyanın bütün aşiqlərindən nə qədər öpüş varsa, onda dərin bir ah edərlər halıma..
Bütün aşiqlər məzarlarından bir dəfə titrəməklə sarsılar, bütün qovuşmuş sevənlər xoşbəxtliklərinə peşman olub, ən səmimi dualarla yalvararlar Rəblərinə..

Bütün xoşbəxtliklərini bağışlamaq istəyərlər; sənin o gözəl dodaqlarının bir öpüşünə..

Nə çarə ki, bədbəxt ömrümün son səhifəsi də qaralanmış, ağrıların əlifbasıyla doldurulmuş ömür dəftərim məhşərə qədər açılmamaq üzrə bağlanmışdır..
Lakin bağlanmadan gedən, sənə baxmağa doya bilmədən gedən gözlərim, məzarda da olsa həmişə səni gözlər..

Qeyri-mümkünlüyünü bilə-bilə bir mələyin əlindən tutaraq gəlib, son bir sözünü gözləmərəm, nə qədər bihudə olsa da, bilsən, nə böyük bir həsrətdir ki, ölümlü bədənimi son yuxusuna heç cür buraxmaz..

Nə qədər gecələr gördüm, nə qədər səhərlər; lakin torpağın qaranlıq bağrında gecəmi gündüzümü ayırd edə bilmədən səni gözləyərkən bir baxarsan, sən əllərində boynu bükük iki çiçəklə gəlirsən..

Adım-sanım unudulsun