deyə adımı belə yazdırmadığım məzar daşımı öpüb torpağımı oxşayarsan..

İki damla gözyaşı töküb məni nə qədər çox sevdiyini söyləyərsən.. Uzun-uzun izah edərsən mənə; xəcalətli baxan gözlərimizlə baxaraq güc bəla ilə can verə bildiyimiz üç-beş sözü danışarkən nə qədər xoşbəxt olduğunu..
Söylədiyin hər sözün sonunda qışqıra qışqıra səni sevirəm demək istədiyini söyləyərsən.. Və mən də səslənərəm sənə aşağıdan;
Eynilə mənim kimi..

Sevgilim.. Gəlib keçən ömrə qurban edilmiş nə qədər böyük bir sevgi idi bizimki.. Çətin dağların zirvələrində minlərlə kilometrlik qarın ortasında açan novruzgülü kimi idi..

Ya da milyonlarla kvadrat kilometrlik bir səhranın ortasındakı kiçik bir vahə.. Nə qarları əridə bilərdik, nə də səhranı yaşıllığa çevirə bilərdik.. Olsun.. Hər şey üçün təşəkkür edirəm sənə..

Yaradıcının içimə gizlədiyi şifrəni tapdıran sevginə...!!!
Bil ki, indi üzərimdə uçan buludlar, altımda uzanmış torpaq və əlifbamdan sənə təqdim etdiyim hərflər yoxluğunu axtartdırmır mənə.. Çünki nəyim varsa, sənsən...

Nəyə baxsam sənsən, Nəyə toxunsam