Bilmədiyim bir şəhərin səhərindən yazıram bu sətirləri. Mən bir əhvalatın doğulmağına şahidlik edirəm.
Üşüyürəm nəm olmuş divar kimi. Səsini axtarıram qulağımın dərinliklərində. Səssizliyimə çağırıram bütün qağayıları.
Aldanma yalnız qağayıları çağırdığıma. Mən səni diləyirəm quru ovuclarıma. Susuzluğumun qanayan üzünə sən gəl deyirəm.
Aldanma geydiyin ayaqqabılara. Qaç yalnız. Nəfəsin də tıxansın bir az. İstədiyim qədər deyil, hiss etdiyin qədər yaxınlaş mənə.
Bilərsən səndən əvvəl ürəyimin yanığını örtən bir cümlə tapa bilməmişdi dodaqlarım. Bağla dodaqlarıma sözlərini.
Dodaqlarımdan çıxacaq tək söz; adının baş hərfi olsun. Dincliyə arala qapılarını. Buludsuzluğuna aldanmadan səmaya çevir başını.
Uzaqlığımıza bir də sən bir məsafə qoyma. Harada olduğumu unut, bir addım kölgəndən izləyirəm səni.
Köklərindəyəm, alovlandır təklik cümlələrini. Unutdunmu, üzümün xəttlərinə gizlənmiş təbəssüm dənələrini sən tapdın.
Yol bilməz sanılan sevdanın Cənnətə gedən yolu müşahidə edirəm deyən sən deyilsənmi sevgilim?
Dayazlığıma, tənhalığıma aldanma sən. Dayazlığıma genişlik verən duam sənsən, tənhalığıma çarə tapan da.
Susqunluğuma baxıb dodaqlarını büzmə, quru torpaqlarıma baxıb boynunu çevirmə xəzana.
Quraqlığıma ümid verən də sənsən, susqunluğuma səsi hədiyyə edən də.
Gözlərimdəki dincliyin tək sahibi, sabahlarımın tək varisi sənsən.
Bizə nə bir sevda vəd edildi nə də bir möcüzə hədiyyə edildi. Biz qaranlıqdayıq. Üzərimiz açıq.
Əllərimiz xəzan qoxusu verər. Amma bir-birimizin təbəssümlərində istəyərik Cənnəti.
Bədənimizin torpağa örtdüyü kölgə qədər cümlə olarıq sevgi lüğətində. İndi sevmək zamanıdır.
Bütün qağayılar acdır indi. Üzümdə diqqətə çarpazlaşan təbəssümlə doyuraq bütün qağayıları.
Buludsuzluqdan şikayət edən torpağa uzadaq gözlərimizdə yığılmış yaşı. Sonsuz cümlələri işğal etsin içimizdəki könül zənginliyi.
Susuzluqdan çatlamış yanğınlara verək dodaqlarımızı. Biz təbəssümün gözəlliyində bir ümid əkək gül qoxusu olsun.
Məni " mən "