Əslində özünə etibarlı bir liman axtaran sən idin. Qaçdığın hüznlər məndən əvvəl də vardı. Sən bir sirr saxlamışdın içində, dolu sandığın ruhun böyük boşluqlara axmaqda idi.
həmişə təklikdə, getməyə hazır, çamadanın sanki həmişə yatağın altında hazır idi. Daha gözəl bir qadın, daha yaxşı bir iş, daha geniş bir ev, önünə daha qoyulacaq hər şeyə qaça bilərdin.
Hansı "daha" üçün tərk edildiyimi bilmək istəmirdim, onsuz da incimişdim.
Gerçəklərinlə yuxuların bir-birinə keçib sənin. Kimə və neyə qaçdığını bilmədən sovrulursan. Bir ovçu kimi səssiz və tətikdə getdiyin bu həyat yolunda, özün ovlanacaqsan, amma görmürsən.
Bir çox dəfə inanmadım söylədiklərinə, bəhanələrinə, amma inanmış kimi etdim. Xəcalətli olma deyə, qarşımda dik dayan, əzilmə deyə, özümü yalan saydım bəzən. Heç cür bitirə bilmədiyin ziddiyyətlərinlə, yalnız bir boşluğa çata biləcək ehtirasınla məşğul olub dayandım illər boyu. Yenə də çox sevdim. Yaralı zənn etdiyim ürəyini eşqlə qucaqlayanda, azalacaqdı ağrın. Elə sandım!
Səninlə doldurduğum hər ad, yəni eşq, həyat, vəfa, yaran, nə varsa sənə yüklədiyim, hamısı bir cəhənnəmə çevrildi. Əhatə edildim üstəlik, qarşı dayandığım nə varsa, ətrafımı qucaqladı. İndi, buraxdım özümü suya buraxırmış kimi, hara gedərsə, həyat, mən də onunla sürünürəm. Narahat olmurammı? Həm də çox! Amma düşünəndə, nə qədər daha vura bilər ki, olacaq hadisələr? Sənin ağır yaralarından sonra, hamısı boşdu mənim
üçün.
adə bir üzrlə bağışlanmaya qədər dərinlərdə dayanır təcrübələrim. Nərdivan çıxar kimi, hər yeni addımımda onların üstünə basaraq çıxıram. Yoxsa dəli ola bilər insan! Sənə baxaraq, birinin özünü bu qədər aldatmasına necə göz yumduğuna məna verə bilməyərək ağlını itirə bilər. Sakitəim, dincliyimi qoruyuram. Mənə etdiklərini keçdim, özünlə döyüşünə hirslənirəm.
Dost söhbətlərində hərdənbir keçir adın, diksinirəm. Niyə ayrıldığımızı anlaya bilmirlər, çöldən çox uyğun görünürdük, açıqlaya bilmirəm. Belə anlar üçün cibimdə bir cavabım hazır dayanır. "Siz heç göy