Bənövşəyi sünbüllər yenə tez yetişdi bu il. İnsanın nəfəsini donduran soyuqlara baxmayaraq, yenə ortalıqdadırlar.
Yenə xoş ətirli iy verirlər. Sən də eləsən canım. Qoxun başdadır, bənövşəyi sünbüller olmaq üzrə, dərhal hər şeyə sinib.
Nəfəs alıb verdikcə, könlüm rahatlaşır; damarlarıma qədər işləyirsən. Sanıram günəş belə qoxuna həsrət olmasa, bütöv ay da ona bağlanmasa, gecə, gündüz heç bitməyən yollara düşməzdilər.

Buna görədir bəlkə də, bənövşəyi sünbüllər yenə tez yetişdi bu il. Mən, hələ səndəyəm. Vurğunun olmuşam, tutqunun olmuşam.
Xeyr, xeyr xəstən olmuşam. İnan sənə doya bilmirəm. O, qulağıma pıçıldadığın şeirlər nədir elə? Hüznümün mahnısını dilə gətirən şeirlər nədir elə?
Bəs sən şeir yazmazdın? Elə deyirdin. Amma görürəm ki, sən də bir sevginin pəncəsinə düşmüsən, divanə bülbül kimi dillənmisən. Gözlərinin gülüşünü, ürəyinin titrəyişlərini, isti misralara töküb yazırsan. Şeir şeir, dastanlaşırsan.

Ürəyimdən daşıb, dilimin ucuna gələn xoşbəxtliyimi sözə tökməyim çətindir. Ya mən çox xoşbəxtəm, ya da sözlər bu xoşbəxtliyi izah etməyə çatmır.
Üstəlik sən də ilıq-ilıq ürəyimə axmısan. Ürəyimdəki şəkillə bir olunmusan. Daha doğrusu, şəkildəkini, hər dənəmi də sənləşdirmisən!
Bax nə istəyirəm indi, bilirsənmi? Zaman deyilən bu dəli atlını, əl-ələ, diz-dizə, göz-gözə, könül-könülə ikən dondura bilsək.
Heç yaşlanmasaq kaş ki. İllər döndükcə bənövşəyi sünbüllər kimi açsaq. Saysız çobanyastığıya rəng olsaq. Qırmızı gülün "qönçəsi" olub açılsaq.

Zaman deyilən bu dəli atlını bir tuta bilsək, özümüzə görə saxlasaq, yolundan etsək. Zamanı dondursaq. Sevinərdin deyilmi?
bizim sevgimiz fərqlidir, sonunda bir qarşılıq gözləmirik. Bizim sevgimiız saf qızıldır! Samanyolu belə parıltısını, sevgimizdən alıb. O biri milyonlarla saysız ulduz da, işığını bizdən alır.
Elə olmasa, bizə dayanıb dayanarkən göz qırpardılarmı? Yanğınlardayam. Ürəyim, eşqinin atəşinə düşüb. Şikayət belə etmir. Demək ki, o da, yanğınların bayram olduğunu sanır.

Demək ki,