Özümü özündən bezmiş, qaçmaqdan yorulmuş, amma dayanmaqdan da qorxmuş, qorxduğu qədər də dəcəllik etməkdən çəkinməyən uşaq ədasıyla yaşayan küçələrə atdım.
Yalnızlığı necə keçirirəm, naməlumdur. Susqun vaxtlarımdan idi. Ayaqlarım bu mənasız getməklərə alışıb. Məqsədi olmayan və hədəfi naməlum, çatacağı yerə əvvəlcədən getmiş və bəyənməmiş ağlım, əvvəlki vaxtlarım təkrarlayırdı özünü.
Kütlənin arasında itmək sözünün mənim üçün bir məna ifadə etməsi edamlıq bir məhkumun başına güllə çaxması kimi bir şey idi.

Sonu əvvəlcədən müəyyən olan bir yol göstərmək idi. Həmişə keçdiyim dükanlar artıq məni salamlamaqdan imtina etmişdilər.
Məndən imtina etməkləri divarlarındakı yorğun afişalardan müəyyən idi. Üst üstə yığılmış zibil yığını kimi bir üstdəki altdakından xəbərsiz özünü afişaya yapışdırmağın sevinci ilə özünü şəhərin küçələrində göstərirdi.
Zaman dayandı desəm, çox adi bir söz olacaqdı, ya da sözümü hansı söz açıqlaya biləcəkdi ?

Ayaqlarım belə çaşmışdı belə bir ani duruşa. Orada gördüyüm sən idin? Yoxsa mən öldüm, cənnətdəki hurilərə bərabər gəldim?
Bir mənasız, bir itkin, bir kimsəsiz baxış oxşadı saçlarımı. İllərdir qaranlıqda qalıb, işığa çıxmış kimi idi gözlərim, baxa bilmirdi üzünə.
Sən niyə dayandın, yaxşı? Niyə sifətində bu ağlamaqlı baxış var? Danışsam adımı belə söyləyə bilməzdim. Şüurum ağlı tarazlığını pozmuş, ağır bir rol oynamaqda idi. Top atılmışdı, İftar vaxtı deyildi amma susqunluğumu pozma vaxtı idi.

Bəlkə də görməzlikdən gəlməliydim. Bu neçənci məğlubiyyət idi. Yenə hüzn dəstəsinin ilk on birindəydim, getməliydim. Ayaqlarım ayaqlarımdan tutmuş, getməyimə icazə vermirdilər. Mənasız üzümdəki itkin mənliyimi o da görməyib, məni vurmağa başladı.
Qaçırdım, arxama baxmadan qaçırdım kütlənin içinə. Ovçunuın əlindən bir anda atılıb dənizə qovuşmağı arzulayan bir balıq kimi insanların arasında itməyi istəyirdim. Amma sən arxamdan baxırdın bilirdim.

Mən kiçikkən dəcəllik edəndə anamın dediyi kimi, mənim arxamda da gözlərim vardı.