Ürəyimin sənə ehtiyacı var sevdiyim.Bu qədər yorğunluğun üstünə,bir az dayanıb dincəlmək istəyir ürəyim.Çiyninə yaslayıb başımı,azca nəfəslənmək istəyir.Hətta bir ömür boyunca güclü görünmək adına tutduğum gözyaşlarımı qollarında sərbəst buraxmaq.İstəklərim əslində o qədər sadə ki,bəlkə də mənə elə gəlir.Yaşadığım çətinlikləri üstünə atmaq deyil dərdim.Tam da tərsi,bütün hamısını unutmaq üçün sənə qaçmaq istəyirəm.Yanğın yerinə dönən bu ürəyimi,eşqinlə söndürməm gərək...
Davamlı oyandığım narahat yuxulardan,bədənim yorğun düşür.Sən gəlsən başımı çiyninə qoysam bütün gecəni qollarında yatsam.Həyatımı belə bir nəzərdən keçirirəmdə nə qədər çox təxirə saldığım ümid var.Səni təxirə salınmışlar siyahısına salmaq istəmirəm.
Ağlım,ruhum səndə ilişib qalmışkən,gündəlik həyata uyğunlaşa bilmirəm.Gün gələrdə usanar ürəyim bu uzun və heç bitməyəcək gözləyişlərdən deyə qorxuram.Səndən ayrılmaq dərd deyil.Bağlayarıq bir gecə telefonları,bitirərik bir-birimizdə özümüzü.Sonra nə olar?Ağlım ayrılığı qəbul etsədə,başqa birinin əlləri əllərimə dəydiyində,ürəyim yenə xəyanət sayar başqa birinin gözlərimə baxan gözlərini.Sənə aid olmaqdan imtina etməm üçün,ürəyimin bunu qəbul etməsi lazımdır.Yoxsa məntiqim bitdi deyə qışqırsa nə fayda?
Sevdiyim bir yaz gecəsinin ortasında gəlsən,mən bilmədən çalsan qapımı.Səni görüncə gözlərim yaşarsa,içimdən səsiz bir qışqırtı atsam.Dəqiqələr boyunca sarılıb qalsam sənə.Əllərimiz kilitlənsə bir-birinə.Sən artıq gəlsən sevgilim çünki bu ürəyimin sənə ehtiyacı var.