Bir avtobus dayanacağında qarşılaşmışdılar ilk dəfə. Biri Tibb Universitetində oxuyurdu, digəri Memarlıq və İnşaat Universitetində. O ilk qarşılaşmadan sonra bir daha, bir daha və bir daha görüşə bilmək üçün hər dəfə eyni saatda, eyni dayanacaqdan, eyni avtobusa mindilər.
Gənc idilər, çox gənc… Bir-birləri ilə danışacaq cəsarəti tapmaları vaxt aldı, amma nəhayət bacardılar.
slində heç biri hər səhər avtobusa mindikləri tərəfdə yaşamırdılar. Oğlan dostugildə qaldığı üçün həmin dayanacaqdan minmişdi, qız ısə isə bacısı gildə. Sırf bir-birlərini görə bilmək üçün hər səhər tezdən evlərindən çıxıb şəhərin taaa o başından həmin dayanacağa gəldiklərini gülə-gülə bir-birlərinə etiraf etdilər bir gün…
Universiteti bitirən kimi evləndilər. Xoşbəxt idilər, çox xoşbəxt. Bəzən işsiz, bəzən pulsuz qaldılar. Amma qəlbləri bir-birinə elə bağlı idi ki, heç bir şey gözlərinə görünmürdü. Ayın sonuna güclə çatdıqları zamanlarda da, məşhur bir həkim və məşhur bir memar olduqları zamanlarda da həmişə xoşbəxt idilər.
Zamanın aşınmasına uğrayan, alışqanlıqlara çevrilən sevgilərdən deyildi onlarınkı… Günlər günləri, illər illəri qovaladıqca sevgiləri də böyüdü, böyüdü… Tək çatışmazlıqları övladlarının olmaması idi.
Çətin bir müalicə kursu keçmələrinə baxmayaraq övlad sahibi olmadıqlarında, “bütün xoşbəxtliklərin bizim olmağını gözləmək naşükürlük olar” — deyərək davam etdilər həyatlarına. Övlad yerinə sevgilərini böyütdülər...
“Sənin üçün ölümə gedərəm” — deyərdi Sevda ona sarılaraq, “yox, mən sənin üçün ölərəm” deyə cavab verərdi Aqşin.
Bəzən evə gələndə aynanın üzərində bir qeyd görərdi Sevda, “Əzizim, kitabxananın ikinci rəfinə bax...”. Kitabxananın ikinci rəfində başqa bir qeyd olardı, “Mətbəxdəki stolun üzərinə bax və səni çox sevdiyimi heç zaman unutma”. Mətbəxdəki stoldan yataq otağındakı şkafa qədər sevgi dolu qeydləri oxuya-oxuya gələn qadın, ən sonunda ya bir dəstə gül, ya çox sevdiyi şokoladlar, ya da bahalı hədiyyələrlə qarşılaşardı. Aldığı hədiyyənin nə olması heç də