fiziki borc olaraq yatağa girir, kişi həm arvadı, həm də fahişəylə fizioloji tələbatını ödəmək üçün cinsi akt yaşayır. Pardon, sizi bilmirəm, amma mənim təsəvvürümdə sadaladığım situasiyalar identikdir.

Yadıma düşmüşkən, bir faktı da demək istəyirəm. Qonşuluqda yaşayan, ailəsinin təkidi ilə sevmədiyi kişiyə ərə gedən gənc qadın danışırdı ki, əriylə yatmaq onun üçün işgəncədir və o arzulayırdı ki, tezliklə uşağa qalsın, həyatını övladına həsr etsin, cansıxıcı, rəngsiz dunyasına bir məna qatsın. Əri də istədiyi qadınla intim münasibət qursun, bircə ondan bunu istəməsin.

Üçüncü monoloq

Ər-arvad bir-birinə hansı halda xəyanət edir?

Fərz edək ki, ailə qurandan bir müddət sonra cütlükdən biri (ər və ya qadın) hansısa “A” ilə rastlaşanda qəfil anlayır ki, “aman Tanrım, mənim əsl sevgim bu imiş, evliliyim yanlışmış”. İndi bunu necə adlandıraq? Xəyanət? O həqiqətən də vurulursa, həyatının anlamını başqa birisində tapırsa, buna xəyanət demək düzdürmü? Siz necə fikirləşirsiniz?

Təklif edirəm ki, bu vəziyyətə uyğun Meril Strip və Robert de Nironun baş rolları paylaşdıqları “Sevgililər” filmini xatırlayaq. Əslində bu hər kəsin yaşaya biləcəyi adi həyat hekayəsidir. Bu sevgi hekayətinin necə baş verdiyinin seyr edən sıravi tamaşaçı həm də bilavasitə onun iştirakçısına çevrilir, detalları öyrənir, sevgililərin yaşantılarını o da yaşayır, nəticədə, hadisəni qəzəblə, emosional deyil, sakit, anlayışla qəbul edir. Prosesi izlədikcə onları qınamır və vəziyyəti xəyanət kimi dəyərləndirmək çətinləşir.

Dördüncü monoloq

Xəyanət nə zaman başlayır?

Məncə, ər və ya arvad xəyalında xoşladığı birisini arzulayırsa, bu artıq xəyanətin başlanğıcıdır. Yox… artıq xəyanət baş verib. Ola bilsin ki, qadının xoşladığı kişi ilə fiziki təmasa cəsarəti çatmır, amma qəlbinini dərinliyində onu arzulayır. Eyni vəziyyəti ərə də şamil etmək olar.

Kim bilir, bəlkə, yataqda hər ikisi arzuladıqları həmin kəsi düşünürlər (axı hər bir insanın heç kəslə paylaşmadığı gizlinləri var)