) və bəlkə də ömürlərinin sonunadək həmin xəyalla yaşayır, onunla psixoloji rahatlıq tapırlar. İndi mövcud vəziyyəti xəyanət adlandıraq? Qəliz sualdır. Çünki mürəkkəb insan qəlbini mühakimə etmək çox çətindir.

Digər situasiyaya nəzər salaq: evli kişi və ya qadın elə birisilə rastlaşır ki, həyat yoldaşı ilə alınmayan harmoniyanı, ruhi dincliyi onda tapır, ancaq ətrafın rəyinə, qohum qınağına, ictimai statusuna, uşaqlarına görə boşanmır (Azərbaycanda isə bura milli dəyər və sosial asılılıq amilini də aid etmək olar), əvəzində əksər kişilər və bəzi qadınlar ikili həyat sürməkdə davam edir (xüsusən də şərq ölkələrində), kimisi isə tamamilə sevgisindən imtina edib ailəni seçir. Və ya ola da bilər ki, min cürə subyektiv amildən doğan qorxu, qeyri-müəyyənlik, əminsizlik hissi boşanmaya mane olsun.

Fatih Akının “Divara qarşı” dramında mövzu xəyanət olmasa da (film mühafizəkar türk adət-ənənəsi, düşüncəsi məngənəsində əzilən insanın azadlıq, özünü ifadə məsələlərini çözür), finalda qadın sevgilisindən ərinə görə yox, məhz körpəsinə görə imtina etmək məcburiyyətində qalır. Mən qadının imtinasını onun fədakarlığı kimi dəyərləndirirəm.

Dünyayla harmoniyaya can atan, özünün psixoloji labrinitində çıxış yolu arayan obrazları kinoya gətirən, insan qəlbinin usta tədqiqiatçılarından biri İnqmar Berqmanın “Təmas” filmində qadının qərarı yuxardakı dediyim - min cürə subyektiv amildən doğan qorxu, qeyri-müəyyənlik, əminsizlik hissinə identik sayıla bilər.

Normal ailəsi olan qadın arxeoloqa vurulur (mütləq qeyd etməliyəm ki, ailəli olduğu dövrdə qadının arxeoloqa qədər kənar münasibəti olmur) və anlayır ki, onun nizamlı ailə həyatı əslində özünü aldatmadır, o həmişə cansız, sevgisiz mühitdə yaşayıb. Eşq əhvalatı qadının boz həyatında şimşək kimi çaxsa da, tamamilə yeni, gözəl hisslər aşılasa da, qadın sonda əvvəlki həyatına, ərinə qayıdır. O, sevginin ona yenidən məyusluq gətirəcəyindən, onun nə zamansa bitəcəyindən, yeni həyatın qeyri-müəyyən gələcəyindən qorxur.