Berqman isə film haqda deyir: “Hekayənin özəyində mənim üçün son dərəcə intim olan süjet dayanır: sevgililərin gizli həyatı tədricən reallığa çevrilir, reallıq isə irreallağa”.
Bəzən ani ehtirasa təslim olan, təsadüfi cinsi akt və ya qısa müddətli eşq yaşayan kişi (və ya qadın) təkrarən öz əvvəlki sevgilisinə (və ya ərinə- arvadına) qayıdır. Qısa münasibətlərdən sonrakı boşluq, ölmüş duyğular xəyanət edən şəxsin - ərinin və ya arvadının onun üçün nə qədər əhəmiyyətli, vacib olduğunu anladır.

Nümunə kimi insan qəlbinin digər tədqiqtaçısı dahi Antonioninin “Yadlaşma” trilogiyasıdan olan “Macəra” filminə müraciət edək. Rejissor flmində - yer üzündə təyinatının nə olduğunu dərk etməyə çalışan insanın tənhalığını, fərdlərin ekzistensional dünyalarını araşdırır.

Ona görə də mövzuya uyğun olaraq diqqəti finala yönəltmək istəyirəm: qadın sevdiyi kişini fahişəylə yataqda tutur. Film qadın gözlərində qeyri müəyyən ifadə, əlini tərrəddülə kişiyə yaxınlaşdırdığı anda bitir. Tamaşaçı üçün isə qaranlıq qalır: qadın onu bağışladımı yoxsa…?
Antonioni digər filmlərdə olduğu kimi “Macəra”da da sonluğun yozumunu tamaşaçının öhdəsinə buraxır.

Finala ən müxtəlif yozumlar edilə bilər. Məsələn, mən beləsini təklif edirəm: qadın bu əlaqəni kişinin ani ehtirası kimi qəbul edir, gecə baş verən intim aktdan sonra kişinin yenidən ona - sevdiyi qadına can atdığını, onu itirəcəyindən qorxduğunu görür, sevgilisinin üzündəki sonsuz əzab ifadəsi və xəcalət hissinə mərhəmətli, anlayışlı qadın təbiəti biganə qala bilmir.

Göründüyü kimi, hər iki ustad rejissor – Berqman və Antonioni qəhrəmanlarını heç bir halda qınaq obyektinə çevirmir, filmlərdə xəyanət bir motiv olaraq əsas götürülmür. Əsas məsələ - insan təbiətini, psixologiyasını analiz etmək, müxtəlif vəziyyətlərdə davranışlarını, reakiyasını aydınlaşdırmaq, dərk etmək, onun nə istədiyini anlamaqdır.

Doğrudan da. Axı, insan təbiəti hansısa riyazi, fiziki qanunlarla quraşdırılmış robot deyil və o özü də bilmir ki, hansı