Birinci monoloq

Bilmirəm, son vaxtlar təsadüfdəndir, ya cəmiyyəti doğrudan da narahat etdiyindəndir, xəyanətlə bağlı yazılarla tez-tez rastlaşıram. Mövzunun maraqlı və həm də əbədi oduğunu nəzərə alıb mən də bəzi fikirlərimi bölüşmək istəyirəm.

Ondan başlayaq ki, müəyyən anlayışlar cəmiyyətimizdə bir qayda olaraq basmaqəlib reaksiyalar doğurur. Tutaq ki, “xəyanət” kəlməsi cəmiyyətdə dərhal ər, ya arvad xəyanəti ilə assosiasiya olunur.
Hərçənd vətən və dost xəyanəti məfhumu da geniş yayılıb. Amma cəmiyyətdə ər-arvad xəyanəti daha çox polemikalar doğurduğundan məhz bu məsələnin üzərində dayanacağam.

İkinci monoloq

Öncə deyim ki, mənim üçün hər şeydən əvvəl “insanın özünə olan xəyanəti” anlayışı mövcuddur. Pafoslu alındısa, üzr istəyirəm. Yəni insan nəyinsə xatirinə, hansısa merikantil marağına görə, şəraitə uyğun olaraq təbiətinə, prinsiplərinə, əqidəsinə xəyanət edir: içində sıxıla-sıxıla, utana-utana.

“Prinsiplərinə xəyanət etmək” deyəndə əclafları, riyakarları və bu kateqoriyadan olan insanları nəzərə almıram. Çünki xudbin həyat tərzi onların təbiətindən qaynaqlanır. O insanlardan danışıram ki, sonradan “nəyisə” istəmədən etdiyinə görə əzab çəkir, daim tərəddüd keçirir, içində günah hissi daşıyır. Çünki özünə xəyanət etdiyinin fərqindədir, üzdə büruzə verməsə də, gizlində özünü suçlayır, özünə ikrah hiss duyur və s. Amma gəlin məsələni konkretləşdirək və ər-arvad müstəvisinə keçirək.

Bilirik ki, Azərbaycanda maddi, sosial, mental, tənhalıq və digər səbəblərdən nə qədər sifariş üzərində sevgisiz qurulan ailələr var. İndi təsəvvür etməyə çalışaq: qadın sevmədiyi əriylə – bir həyat yoldaşı kimi borcunu yerinə yetirərək intim münasibətə özünü zorlayır. Məgər belə bir məcburi akt xəyanət deyil? Yəni özünə xəyanət! Bəs, kişilər necə? Kişilər də sevmədiyi, ola bilsin hətta heç xoşlanmadığı həyat yoldaşı ilə fizioloji tələbatını və ya öz varisini doğulması üçün eyni yatağı bölüşür. Fahişə bədənini sataraq pul qazanır, ərli qadın həyat yoldaşıyla