Ucunu qaçırmışım sevginin. Öyrəndiklərimi fərz edərək gördüyümə inandığım bütün o gerçəklər, əslində gerçək deyil. Sancı bunlar, yenidən yaranacaq sevgi sancıları, yoxsa niyə tərpənib dayanar və bir xortum kimi sovrular düşüncələr insanın beynində?

Çıxıb getsəm bu qapıdan, oyandığında oxuyacağın bir qeyd buraxsam yastığa, çox gözəl idi deyə yazsam üstünə, bir xatirə olaraq buraxsam hamısını keçmişdə qalacaq. Bir daha tapa bilməsən məni, çata bilməsən, bir mələk hekayəsi, bir əfsanə kimi qalsa ağlında, gün gəlincə bir dost söhbətində izah edərsən. Bunları etmək keçir içimdən çünki qorxuram. Yenidən başlamağa artıq cəsarətim yoxdur. Ən başdan izah etmək mənə çox çətin gəlir.

Həyatın çıxmazlarını yaratdığı kimi insan, sevgi yollarını da belə qarışdırır ! Halbuki günəşin ilk işıqlarından içəri sızan bu parıltılar, çiyininə vurunca; qalxıb gəlməli, yavaşca yatağa girməliyəm. Kiçik bir öpüşlə kəsməliyəm, o gülümsədiyin yuxunu qısqanaraq. Mən nə edirəm? Qəmli bayquş kimi oturdum, düşünürəm, indi səni həyatımın harana