Səndə özümü görmək ürküdər məni…
Dostumsan, canımsan…

Ürəyimi paylaşdığım, amma sərhədləri aşa bilməyənsən…

Hər kəs kimisən…

Ailəm desəm deyil, mən desəm deyil, sən tam ortadasan…

Getmək və ardımızda böyük illəri aşırtmaq…

Bir ədəb hekayəsi yazmaq xəyalım səninlə!

Alınım açıq, hər anım, danışdığımız kəlamlar düzülər gözlərəmin önünə..

Sonra düşünərəm, səni bu bədən üzdümü deyə?

Aynaya baxaram…

Danışaram özümlə, gözlərimlə və sonra ürəyimə ilişər gözlərəm…

Səni axtararam…

Örtdüyün yer qədər böyüyər gözlərəm!

Və sonra xatirələr özlərini sərgilər və «İzlə bizi!..» deyərlər!

Əllərim səndən uzaq olmamalı, amma əllərini də qucaqlamamalı!

Həmişə yan-yana dayanmalı…

Dostumsan… Canımsan...

Amma sözlərimiz ədəbi axtartdırmamalı! Bir hekayəsi olmalı birliyimizin…

Bir iddiası və də sevdası olmalı bu ürəklərin!

Mənfəət qoxusundan özünü təmizləmiş təmiz bir səhifə qoyulmalı adı… Yazın istiliyi qədər səmimi olmalı sevgimiz, amma sentyabr qədər dərin olmalı ürəklərimiz, qış qədər ağ görünməliyik və payızın gələcəyini unutmadan ədəbimizi və də tarazlığımızı mühafizə etməliyik…

Kilidləməliyik gözəl duyğularımızı, oğruların xain baxışlarına təslim etməməliyik...

Olar da bir gün küskünlük mövsümü gəlirsə deyə, Rəbbin razılığını güdməliyik…

Və xoş görməliyik səbirsiz dəqiqələri…

Biz yoldaşıq deyə cəsarətin əsiri olmamalıyıq!
Pay verməməliyik mənliyimizdən…

Dostumsan… Canımsan..

Amma sən də yadsan…

Yoldaşlıqlar sonsuzluq üçün ədəbə möhtacmış…

Sən və mən…

Bu dəryanın içində susuzluğumuzun fərqlidəyikmi? Səmimiyyətimizin zirvəsində ədəbi unutmaqdayıqmı?!

Diqqətsizlik qarışmamalı dostluğumuzun əsən sevgi küləyinə…


Yalanlar qorxmalı bizdən…

İpləri həmişə tarazlıqda tutmalı; nə düyünlənilmiş, nə də zəif olmalı…

Hərflərim çəkinməlilər ağızımdan sənə doğru yola çıxarkən...

Səni üzməkdən və ədəbi ürkütməkdən qorxmalılar cümlə olarkən…

Bir kristal olmalı