Unuda bilərsənsə unut məni, əzizim...Ürəyinə, xatirələrlə dolu yaddaşına yalvar ki, unutsun məni. Rəssam gözlərinə de ki, əksimi ürəyinə yazmasın.Ümid dolu qəlbinə pıçılda ki, ayrılıqdan səksənməsin, daha mənim yolumu gözləməsin. Yollarıma işıq salan, qarşılamağa adət edən gözlərin qəmlənib ardımca baxmasın. Ayaqlarım büdrəyər, bir addım yeriməz. Yollar ilan olub sarılar ayaqlarıma. Unudaram doğma ünvanımı.Gileylərin şimşək olub çaxar məni. Qorxuram yağış gözlərimizə yağa. Yenə izlərimiz qoşa qala. Unudaram səni unutmağı.
Mən sənin deyiləm. Xəyalınam, yuxunam. Yuxu tək gözlərinə gecələr axıram. Aç gözlərini, əzizim. Ürəyinin qapısını titrək əllərimlə döyən mənəm. Səadət də şirin yuxudur, ayılanda itirirsən yuxuda gördüklərini.
Sən mənim deyilsən. Acı həqiqətin gözlərinə necə baxım? Bu qədər doğma ikən səndən necə ayrılım? Həzin, kədərli nəğmə tək qonmusan dodaqlarıma. Səsim səsinə qarışıb gecə-gündüz mənimlə danışır. Bu xoşbəxt dünyanı mənə bağışlayır.
Əli çıraqlı çox gəzmişdim taleyimi. Bəs niyə yoluma çıxdı özgənin qisməti...Ayrılıq imtahandır. Tanıyırıq qəlbimizdə nə doğrudur, nə yalandır. Məhəbbətlə yaşamağa, bu sevgini yaşatmağa bir ömür azdır.
Ayrılığı qınamayaq. Bilirəm görüşlər həsrətdən ağlayacaq. Bilirəm ayrılsaq, mənum günahımdır. Bağışla... unut məni. Unuda bilərsənsə.... unuda bilərəmsə...