Bir biri ilə məcburi evlənən ər və arvad xeyli müddətdirki,evlidir,lakin övladları yoxdur,ər xanımını çox sevir,lakin ən ucqar kəndə ərə gələn qadınınm könlü öz sevgilisindədir.Buna baxmayaraq ər xanımını heçnəyə məcbur etmir ve xanımını dəlicəsine sevir.Ər tarlada ot biçməyə gedərkən xanım ərə gəlmədən öncəki sevgilisi ilə sözləşirki,sabax ər yatanda qaçsınlar.Və gün çıxmamış ər yuxuda olarkən xanımı sevgilisi ilə sözləşdikləri yerdə görüşür,ve yanına götürduyü bir dəst paltarla qaçırlar.Əri durmamış qaçmağa başlıyan sevgililər 2 kəndi ötür.Birdən xanım dayanaraq ayağına nəyinsə batdığını deyir ,ayaqqabısını soyunan xanım gordüyü qarşısında çaşır ayaqqabının içindən bir miqdar pul və məktub çıxır.Məktubda deyilir:
“Mənim könlüm sənin sevdiyin insanla qaçanda ac qalmağına razı olmadı,mən səni nə olursa olsun çox sevdim,sənə sevdiyinlə uğurlar.Mən sənın məni sevmədiyini bilib vicdan ezabı çekirdim hər gün,sənin sevgilinlə görüşdüyünü və qaçmaq istədiyini ilk gündən bilirdim.Bu arada ayağını uzun yol boyunca incitdiyim üçün və ayaqqabına yerləşdirdiyim pulun az olduğuna görə üzr istəyirəm.Geri dönmə rahat rahat yolunu davam et ”