Bəzən özündən xəbərsiz sevərsən

Qarşılığı olmadan sevərsən...
Ümidlə gözləyərəksevərsən,Qarşılıqsız sevginin ağrısı
hər gün damla-damla dolar ürəyinə...
Günlər keçdikcə o sənin ürəyinin əndərinliyində məskən salar.
Çünki ağrını daha dərindən hiss edirsən...Bəzən düşünürsən layiq deyil
sevgimə unutmalıyam...
Bəzən ətrafdakılar sənin sünigülüşünü görərkən səni bu sevginı
unutmağını istərlər.
Onların sözləri sanki bütün həqiqətlərisənə sübut edir.
Ən əsası sənin bildiyin lakin qəbul edə
bilmədiyin həqiqətləri qılınc kimiyaranın
üstündən keçirərlər.

O həqiqətlər ki,qarşılıqsız sevgini səninağlında,ürəyində,düşüncəndə,
ümidində, xəyalında,arzunda əksetdirir...
Sənə,sevginə layiq olmayan biriniqəlbindən,ürəyindən,ağlından
silməlisən...
Günlər keçsə də ürəyindəki nə sevginə ağrı azalmayır, düşüncəndəki onun
varlığı itmir...
Ətrafdakıların ərköyün gülüşləri ilə "Sən hələ unutmadın?" sualları
gözünün önündə onu canlandırır..
Ağlın daha sərt şəkildə söyləyir"Unutmalısan".
Sanki ürəyində artıq anlayırki ,unutmalıdır...

Amma...
Gəlin təsvir edək ki,ürəyimizpilləkənlərdən ibarətdir.
Ən yuxarı pilləkəndən başlayaraqürəyin ən dərinliyinə pillə -pillə enək.
Ən yuxarı pillə - " Unutdum artıq,mənim sevgimə layiqli deyildi" söyləyir
Bir pillə aşağı enək -"Artıqdüşünmürəmki ..." söyləyir
Bir pillə aşağı enək
-"Unudacağam,bacaracağam,unudacağam" söyləyir...






Bir pillə də aşağı enək - "Unutmalıyam? Niyə? Məni sevmir
deyə?" söyləyir...
Bir pillə də aşağı enək -"Hələ də ümidlə gözləyirəm" söyləyir
Son pilləyə ürəyin ən dərinliyinə enək
-"Mən hələ də onu sevirəm..." söyləyir
Bəzən biz unutdum desək dəürəyimizin ən dərinliyində bunu
qəbul edə bilmirik...
Ürəyimizin dərinliyində bir ümidyaşayır...

O ümid hamıdan gizlənir...Hətta özümüzdən belə gizlənməyibacarır ...
Bəlkə də o gizlənmir sadəcə bizaxtarmayırıq...
Oyundaki kimi o gizlənir biz isəaxtarmaq əvəzinə gözümüzü yumub
gözləyirik...gözləyirik...

Sonra sən də anlayırsan ki