? Əslində mənə görə peşmançılıq deyilən hiss yoxdu. Baş daşa dəyər! Bu ya yıxılaraq olar, ya da başına daş atarlar. Burda peşman olmalı bir şey göstərin ki, sonunda qazandığım qədər dəyərli olsun. Niyə elədim.? . Axı niyə? Çox alçaldıcı sözlərdir. Sizcə də qızlar arasında “əlim oğlan əlinə dəyməyib” sözünü demək, fəxr eləmək gələcək peşmançılıq deyil? Bəs əlin oğlan əlinə məcburən dəyməli olsa? Yaş 28. Haqqında ilk deyilən söz qız qurusu. Ana, qonşu, qohum ağına- qarasına,duluna – subayına baxmadan hər oğlanı sənə calayır. Bəs hislər? Onları öldürmək belə asandı? Deyil axı ! Əslində ən böyük peşmançılıq toydan sonra olacaq. Bir az da açıq danışaq. Qızların işi çox çətindir. 1 eksperiment. Pişiyin əli ətə çatmayanda nə deyir? İylənib. Qızı vermiyəndə bəs nə deyirlər- "quş" idi onsuz da. Niyə? Onu əldə eləmək üçün ilan kimi dəri dəyişdirəndə müqəddəs idi axı! Bu sözü əldə etməyəndə də deyirlər. Əldə edəndən sonra da. Qız neyləsin onda? Çətin labrintdir. Yaxşı yenə dibə gedək. "Quş" dediyimiz nədi? Kompleksizlik? Qısa, açıq geyim? Açıq danışmaq? Bəs siz mentalitet yuxusunda deyildiz axı? "Noldu sizə, noldu böylə" Hər şeyi səhv başlayıb. Ta əvvəldən. Qızın üzünü gərdəkdə görən kişilər. Eyni varianta qadınlar. Və bu cütlük eyni metodu övladlarına sınayır. Bu adət 100 il ərzində azacıq deformasiyaya uğrayıb. Dəyişən o qədər də çox şey yoxdu əslində. Əvvəl ilk dəfə gərdəkdə gördüyün qızı və əksinə oğlanı əvvəlcə tanımağa başlayırsan. Zaman keçir. Uşaqlar , toy düyün deyərkən yaş 60. Yanında bircə həyat yoldaşın. Gözünün içinə baxırsan və dərin boşluq... Hədər gedən illər. Bəs hanı xoşbəxtlik? Övladın olanda, toyu olanda, nəvə olanda? Yox !!! bu xoşbəxtliyin "kitayski" versiyasıdı. O uşaq ki sevdiyin insanı görmürsən ona baxanda...21ci əsr... Eyni düşüncə. Ana qızına məsləhət verir. “Qızım bax bizim əziyyətlərimizi yerə vurma. Atan sizə baxmaq üçün gecə-gündüz işləyir, mən sizin yolunuzda neçə yuxusuz gecə yaşamışam, saçımı süpürgə eləmişəm” Mən başa düşə bilmədim. Biz