olmasaydıq barmağınızı soraraq yaşayacaydız? Qaldı süpügə məsələsinə məsləhətim – tozsoran. Indi bunu minnətiz edənləri də çıxıb ;) Ananın məsləhəti davam edir “ Bax qızım, indi zəmanə pisdir” Yox əslində zəmanə həmişə pis olub, anacan! Zəmanəni pis eləyən nədir? Boş ehtiraslar, qudurmaq, qırmaq yox etmək – insanın dəyişməz xarakteridir. Zəmanənin pis tərəfin göstər, ana, mənə! De neyliyərlər? Öldürərlər, zorluyarlar? Bu ki biabrçılıq deyil! Bu taledi. Bu sınaqdı. Bu həyatdı. “Səni aldadıb apararlar, pis yola düşərsən” Pis yol dediyimiz anlayış nədir bəs? İnsanın özünü dərk eləməsi? Yox əslində. Yıxılmaq nəyə deyirik? Dostun xəyanəti? Ölüm? Xeyr, bu yaşanmalı olan sınaqlardı. Qocanın üzündə olan xətlər, qırışlar dost xəyanəti, ölüm, bədbəxt sevgi deyil. Hər dəfə ayağa qalxmaq üçün verdiyi vuruşdu, mübarizədi. Insan özü yıxılanda, yalnız o anda ayağa qalxmaq daha fərqli olur. Başqası bunu edəndə yox.Ana dəvam edir “ Sənə özüm seçəcəm oğlan, mənim razılığım olmasa olmaz”. Day keçib gəl bizlə yataq otağına da! Niyə anacan, mənim yerimə sən xoşbəxt olmayacaqsan axı. Sən mənə sevinə bilərsən, amma mənim yerimə xoşbəxt olmayacaqsan! Sən mənim saxta sevinclərimlə xoşbəxt ola bilərsən. Amma məni məhv etdiyini anlamayacaqsan da. Indi sadəcə balaca bir təsəvvürlə yekunlaşdıraq bu mənasız yazını. Mənim sevgi anlayışım – İNAM. Bir qız oğlanı üzdən, səsdən, puldan, maşından sevə bilər. Amma yaş 40 olanda. Bunlar hamısı gedəcək. Insanıq, hər şeydən bezirik. Heç kimin 20 yaşındakı üz quruluşu 40 yaşında da eyni olmur. Əgər dəlicəsinə sevdiyin o üzdüsə, o da bir gün olmayacaq. Amma həqiqətən inanaraq sevdiyin biri varsa, heç bir kağız parçası bu sevgini nə möhkəmlədə bilər, nə də bitirə. Indi bir oğlan (qız) personajı təsəvvür edək. Yalnız içini, ürəyini, daxilini fikirləşək. Üzünü, gözünü, burnunu, bədənini yox. Onunla dəniz sahilində əl-ələ gəzmək, gözünün içinə baxmaq, hamının içində, utanmadan öpə bilmək, başını çiyninə qoyub xəyala dalmaq, ya xaraba, gözdən uzaq yerdə,