Peşmançılıq... əslində bu özü də çox nisbidir. Bir addım ata bilərsən. Bu an səni xoşbəxt edər. Amma qısa bir zaman lazımdır ki peşmançılıq deyilən hiss yenidən özünü göstərir. Bəs nə etməli. Heç nə peşmançılıq nisbi hisdir. Hind filmləri ilə arası olmayanlardanam. Amma baxdığım bir film var ki, bütün fikrimi dəyişdi. Film mövzusun qısaca yada salım. Standart başlanğıc. Iki düşman ailə. Bir ailənin qızı düşman ailədən olan ailənin illər sonra təhsilini tamamlayıb qayıtmış oğluna vurulur. Hələ ki hər şey normal. Və bingo..) Mərdiməzar işə düşdü. Qızı tanış ailənin halal süd əmmiş oğluna vermək istəyirlər. Sözün əsl mənasında vermək. Mal satar kimi. Indi bir neçə cümləlik mövzunu və ölkəni dəyişib bura Azərbaycana qayıdaq. Mal satar kimi qız vermək. Hər ünsür necə də uyğundu. Qızın dəyəri-saxta tərbiyə, yalançı hörmət və sonradan düşəcək maskası ilə. Başa-baş dəyişdirilir: ali təhsili, işi, maşını, evi olan oğlan... Qız: ona heç nə olmaz, nə sevgili, nə azad geyim, nə azad danışıq. O ağır olmalı, sakit durmalı, yerin bilməli. Oğlan: ona hər şey olar. Axı o, düşman çəpəridir. Yaxşı, yenə ölkəni dəyişək və Azərbaycandan çıxaq. Uzaq Hindistana yox hansısa bir Avropa ölkəsinə. Və qısa müqayisə. Indi soruşsan çox gənc mintalitetə mənasızlıq kimi baxır. Aha bura qədər yaxşı. Bəs niyə sevgilin yoxdu deyə soruşanda? Yenə lent başa qayıtdı. Müqayisə: filan Avropa ölkəsində oğlan ilə qız sevgilidilər. Indi onların fikrində 1, 2, 3 ay fırladıb ataram sözü yoxdu. Sevgilimdi. Nə qədər olar olar. Qayıdaq “odlar” yurduna. Qızdı da 1-2 ay fırladaram. Belədi ki, yaxşı qız oğlanla danışmaz. Sual olunur. Niyə? Yenə müqayisə: Avropa ölkəsi.. Oğlanın düşüncələrində qız yalnız ona məxsusdu, o da qıza. Qız oğlanın azadlığı, sərbəstliyi, xoşbəxtliyi hər şeyidir. Bu çox güman ki qız üçün də eynidir. Qayıdaq “koroğlular” yurduna. Oğlan: ala qız istəyir quş olsun, istəyir bayquş. Məni ilə fırlanırsa, mən dediyim kimi olacaq. Nə qısa geyinəcək, nə məndən xəbərsiz çölə bayıra çıxacaq. Məncə o