İki gənc biri birlərini dəli kimi sevirlər..Onların həmişə görüşdüyü bir yer var idi..Körpünün altında həmişə görüşürdülər..Bir gün yolda qız bir oğlanla danışırdı.Dəyir gülür (laqqıltı vururdu).O oğlan qızın əmisi oğlu idi.Bunu sevgilisi görer və zəng edib qıza həmişəki yerə gəlməsini söyıəyir.Qız oğlanın səs tonundan başa düşdü ki oğlan nəyəsə əsəbləşib.Axşam oldu və qız körpünün yanına gəlir.Oğlanı görən kimi sifət cizgilərindən işlərin yolunda olmadığını başa düşür..
Qız:Nə olub Həyatım?
Oğlan:Nə olduğunu sən məndəndə çox gözəl bilirsən!!!
Oğlan:Bu gün yanındakı kim idi?
Qız:Həəə əmimin oğlu idi
Oğlan:Uşaq başı aldadırsan sən?Niyə elədin bunu?Utanmadın mənə xəyanət edəndə?Səni nə qədər çox sevirdim!!!Amma sən...Amma sən heç bunu ciddi tərəfdən düşünmürdün..

Bu sözlərdən sonra qız özünü cilovlayıb deyir.:Mənim səni sevib sənə dəyər verdiyim qədər sən məni sevib mənə dəyər verə bilmərsən ömür boyu.!!!
Oğlan:Onda sübut elə mənə olan sevgivi!!! Üçə qədər sayıram körpünün üstündən özümüzü atırıq.!Əlimi tut.
birrrrrrrrrrrrrrrr....ikiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii...vəəəəəəəəəəəəəəə...Qız özünü atdı.
Amma oğlan qızın əlini buraxdı.
Hansı daha çox ürəkli idi?
Hansı daha çox aşıqdı?Qız Oğlan?
Qız onunüçn həyatını fəda etdi.Amma oğlanda bu ürək yoxdur.Bu cəsarət yoxdur.
Baxın Bunun Adına Ürək Deyərlər.!!!