Artıq oğlu böyümüşdü. Dörd yaşına az qalmışdı. İllərin necə sürətlə keçdiyinə məəttəl qalmışdı. Axı, necə belə ola bilər. Hələ dörd il bundan əvvəl bu uşaq bu dünyada yox idi. İndi isə artıq böyüyüb, öz istəkləri və arzular var. Artıq heç nə tək ondan asılı deyil. İndi dünyaya gəlişi ilə onu dünyanın ən xöşbəxt insanına çevirən bu kiçik varlıq məsum gözləri ilə ona baxır:" Ana, anaaa, yaxşı da gəl, öyrət mənə sürməyi"- deyə onu səsləyirdi. O, bu təmiz, bulaq gözü kimi saf gözlərə baxmaqdan doymazdı. Bu gözlərdə elə bir istilik və sevgi duyurdu ki, bunu heç bir söz ilə izhar etmək mümkün deyildi. Oğlunun səsi onu xəyallardan, nostalji hisslərindən ayırdı:


— Hə, bu saat, balam. Amma bil, iki təkər üstündə sürmək elə də asan deyil. Dörd təkər deyil. Gərək ürəkli və cəsarətlə davranasan.


Oğlu velosiped sürməyi gözəl bacarırdı. Hələ iki yaşı tamam olmamışdı ki, artıq özündən böyüklərdən də yaxşı sürməyi bilirdi. Bu bacarığına görə iki təkər üzərində sürməyi oğluna öyrətmək qərarına gələndə elə də tərəddüd etmədi. Oğlu da inadkar uşaq idi:


-Ana, mən qəşəng sürəcəm, hə, qorxmayacam hə? Cavab ver də, düz deyirəm?


Beləcə, ana- bala məşq etməyə başladılar. Əvvəl — əvvəl uşaq qorxurdu:


— Məni buraxma haa, velosipedi tut, buraxma, yıxılaram.


— Qorxutma özünü, özünə inan, axı demişdim sənə, qorxmamalısan.


-Aaaaaa, yıxılıraaam, tut məni.


— Olmadı ki. Özünü qorxutma, sən bacararsan.


— İndi mən yıxılsam, qan axar məndən hə? Sonra da mən ölərəm, bəs sənin oğlun kim olar?


Ana bu şantaja gülümsədi. Bu balaca indidən anasına təsir etmək istəyirdi. Həmişə birlikdə televizor izləyəndə, reklam çarxlarında göstərilən cürbəcür uşaq oyuncaq və konfetlərini gördükdə " Ana, ataya de, bundan alsın mənə" — deyərdi, ana da tezliklə reklamların bitdiyini arzulayardı. Çünki gördüyü hər bir şeyə " Ataya deyərsən alsın haa, yadından çıxmasın" — cümləsini eşitməli olurdu. Səhər yuxudan duran kimi " Dedin?" sualına cavab tapmaq lazım idi. «Ay bala,