oğlanın
yaxud, hüquqi nümayəndələrinin
və şahidlərin xaricində hansısa
din xadiminin olması məcburi
deyil. Ancaq rəsmi olaraq
qeydiyyatdan keçməsi üçün
həmin məsələyə baxan məmurun
olması əsasdır və mütləq
qeydiyyatdan keçirilməlidir. "Din
adamı" ifadəsi yanlış olduğu kimi
belə bir adamın da kənardan
gətirilib kəbində oturdulması
məqsədəuyğun deyil. Kəbində
dua edilir. Bunu isə evlənən
şəxslər yerinə yetirə biləcəyi kimi,
ailə üzvlərindən başqa biri də icra
edə bilər.
Bu gün cəmiyyətimizdə rəsmi
dövlət qeydiyyatından əvvəl "din
bilginləri"nə kəbin kəsdirilir.
Hətta bəziləri həmin evliliyin Allah
yanında mötəbərliyini göstərmək
üçün əvvəlcədən hazırlanmış
kağız da verirlər. Daha sonra
uşaq olandan sonra Vətəndaş
Vəziyyəti Aktlarının Dövlət
Qeydiyyatı İdarəsinə (VVADQ)
müraciət edilir. Hətta elə ailələr də
var ki, heç rəsmi evlilikləri yoxdur.
Bunlar əsla düz deyil. İslam bu
cür evliliyə müsbət yanaşmır.
Xristian cəmiyətlərində kəbinin
dini yoxsa, mülki vəziyyət olduğu
ən çox mübahisə edilən
məsələlərdən biri olmuşdur. Bəzi
xristian ölkələrində kəbin
bütövlükdə kilsələrdə kəsildiyi
halda, bəzilərində dövlət
müəssəsələrində qeydiyyatdan
keçirilməsi vacibdir. 1787-ci ilin
noyabr ayında Fransada çıxan
kral buyruğu ilə katolik
məzhəbində olmayanların
istəsələr, yaxınlıqdakı kilsədə və
ya yaşadıqları məhəllənin hakimi
qarşısında kəbin kəsdirə
biləcəkləri qəbul edilmişdir.
Bunlardan birincisi, dini, ikincisi
isə mülki kəbin sayılıb. Hazırda da
xristianlarda kəbini dini ayinlərlə
ruhanilər kəsir. Bəzi xristian
ölkələri sonradan mülki evliliyi
qəbul etməklə yanaşı, əvvəlcə dini
kəbinin kəsdirilməsini şərt
qoşmuşlar. Məsələn, Yunanıstan
və Ruminiyada mülki kəbindən
əvvəl dini kəbinin kəsdirilməsi
əsas qəbul edilir. ABŞ, İngiltərə və
Skandinaviya ölkələrində isə
cəmiyyət istədikləri kimi kəbin
kəsdirmə haqqına sahibdir. Ailə
həyatı quracaq insanların
seçiminə uyğun olaraq kilsədə,
yaxud nigah məmurunun
önündə