n əksəriyyəti istər-istəməz yaşayışlarının başlanğıcından sonuna kimi bütün hadisələrin özlərinin və ətraflarındakı insanların nəzarətində cərəyan edən hadisələr olduğunu düşünürlər. Buna görə də ölümlə üzləşməmiş və ya çox böyük faciə ilə qarşılaşmamış, Allaha dua etmək ehtiyacı hiss etmirlər. Halbuki bu çox böyük aldanışdır. Bu yanlışlıqda elə bir səviyyəyə çatanlar olur ki, bunlar duanı sanki keçmiş dövrlərdən günümüzə qədər gəlib çatmış bir sehrbazlıq taktikası olduğuna inanırlar. Halbuki dua həyatın hər sahəsinə məxsus olan bir ibadətdir.
Bütün insanlar duaya möhtacdır. Kasıb və çətin şəraitdə yaşayan bir adamın imkanlı bir şəxsə nisbətən duaya daha çox ehtiyacı olduğunu fikirləşmək, dua mövzusunu kökündən səhv başa düşməkdir. Maddi vəziyyəti yaxşı olan, həyatda bütün istədiklərini əldə etdiyini fikirləşən bir insanın duaya ehtiyacı olmadığını hesab etmək düzgün deyil. Çünki belə vəziyyətdə dua etməyin yeganə səbəbinin dünyəvi arzuların həyata keçməsi olduğu anlaşıla bilər. Halbuki möminlər həm dünya həyatları, həm də axirətləri üçün dua edirlər. Dua özü ilə birlikdə təvəkkülü də gətirir. Dua edən insan qarşısına çıxa biləcək çətin və ya asan hər cür vəziyyəti, bütün hadisələri kainatın Yaradanı və Hakimi olan Allahın təqdirinə həvalə edir. Bir problemi həll etməyin, yaxud qarşısını almağın bütün yollarının kainatdakı qüdrət sahibi olan Allaha əsaslandığını bilmək, bütün işləri (tədbirini alandan sonra) Ona həvalə etmək və ancaq Ona dua etmək mömin üçün bir sevinc və arxayınlıq