Bu onlarla xoş danışıq və dəvətdə mülayimlik nümunəsidir. Uca Allah buyurur: «Onunla mülayim danışın. Bəlkə öyüd-nəsihət qəbul edər və ya Allahdan qorxar» («Taha» surəsi, 44). «Rəbbinin yoluna hikmət və gözəl sözlərlə dəvət et. Onlarla ən gözəl şəkildə mübahisə et» («Nəhl» surəsi, 125). Nuhun (ə.s.) bu sözləri də ayələrdə deyilən dəvət üsulundandır.

Nuh (ə.s.) onlara deyir ki, «Bir deyin görək, əgər mən Rəbbimdən açıq-aydın bir möcüzəyə istinad etsəm, O da Öz tərəfindən mənə bir mərhəmət bəxş edibsə...» yəni, peyğəmbərlik bəxş edibsə, «siz onu görmək istəməyib kor qaldığınız bir halda», yəni, siz onu başa düşmək istəmədikdə, «biz sizi ona inanmağa məcburmu edəcəyik?» Bu halda sizi dəvət etmək üçün heç bir yol qalmır.

«Ey qövmüm! Mən buna görə sizdən mal-dövlət istəmirəm. Mənim mükafatımı Allah verəcəkdir» («Hud» surəsi, 29). Mən dünyada və axirətdə sizə fayda verəcək işləri təbliğ etdiyim üçün sizdən mal-dövlət istəmirəm. Mənim Allahdan savab diləməyim sizin mənə verəcəyinizdən daha xeyirli və daimidir.

«Mən iman gətirənləri qovan deyiləm. Onlar rəbblərinə qovuşacaqlar. Lakin mən sizi cahil bir toplum görürəm» («Hud» surəsi, 29). Kafirlər Nuhdan (ə.s.) tələb edirdilər ki, iman gətirənləri başından etsin. Əgər o bunu etsə, onda onlar iman gətirəcəklər. Amma Nuh (ə.s.) bundan imtina etdi və dedi: «Onlar rəbblərinə qovuşacaqlar». Yəni, qorxuram, əgər onları qovsam, onlar da məndən Allaha şikayət edərlər.

«Allahın xəzinələrinin məndə olduğunu demirəm, nə qeybi bilmirəm, nə də mələyəm demirəm («Hud» surəsi, 31). Yəni, mən qul, bəndə peyğəmbərəm. Mən yalnız Allahın mənə bildirdiyini bilirəm, bundan başqa Onun elmindən heç nə bilmirəm. Onun verdiyi güc daxilində hərəkət edirəm, Onun istəyi olmadan özümə nə bir xeyir, nə də ziyan verə bilirəm. «Gözünüz götürməyən adamlar haqqında demirəm ki, Allah onlara xeyir bəxş etməyəcək. Onların ürəklərində olanları Allah daha yaxşı bilir. Əks halda mən zalımlardan olaram» («Hud» surəsi, 31). Yəni, mən qiyamət günü