Uşaq olarkən valideynlərini itirdi . 13 yaşında tamamilə yetim qaldı, nənəsinin himayəsinə keçdi . Nənəsi isə onu böyütmək üçün minbir əziyyətə qatlanaraq çörəkpulu qazandı . Onun 15 yaşı olarkən nənəsi də uzun sürən xəstəlikdən vəfat etdi . O, tamamilə yalnız qaldı . Tək bir ümidi sevgilisi idi . Amma onu sevdiyini deyə bilmirdi . Çünki o varlı qızı idi .Ailəsi isə onun kasıb birini sevməsinə razı ola bilməzdi . O bütün bunları yaxşı başa düşürdü, qızın onu sevdiyini də gözəl anlayırdı, amma bu sevgini etiraf etməyə cəhd edə bilmirdi . Hər şeyini itirmişdi, həyatını, azadlığını itirməkdən qorxurdu ...




Onun uşaqlığı çox çətinliklərlə keçdi,yeniyetmə vaxtlarından ağır işlərdə işlədi, özünü dolandırmaq üçün halal zəhmətilə çörəkpulu qazandı . Heç kəsə pisliyi dəymədi, amma yenə də təhqirlərə məruz qaldı . Qazandığı qəpik-quruş əlindən alındı . Küçələrdə döyüldü,söyüldü, amma inamını itirmədi . Həyatını qara buludların almasına baxmayaraq işıqlı dünyaya çıxmaq üçün zəif bir günəş şüası axtarırdı . Axtarırdı ki, buzəif şüanı izləyərək işıqlı gələcəyin yolunu təyin etsin . Amma buludlar oqədər sıx idi ki, o, bu şüanı tapa bilmirdi . Hərdən həyatındakı çətinliklərə baxaraq üzünü göyə tutub soruşurdu :
“Allahım, axı mənim qəlbimdə insanlara bu qədər sevgi ola-ola niyə mənə bütün bunları yaşadırsan ?” .
Amma səs gəlmirdi,o, düşünürdü ki, Tanrı da ondan üz döndərib ...