Gedərkən “Mən səni necə unudacam?” deyə sual verdim sənə...
Sən isə “qəlbinə göm” demişdin...

Artıq başlamışdım üzərinə torpaq tökməyə. Zamanla keçəcək. hər qarış zaman unutduracaq deyirdim...
Guya sənə başsağlığı verməyə gəlmişdi İNAM! Ancaq gülürdü...
İnamSənə inanma demişdim?! Məni dinləmədin ki, çək cəzanı. haha
Əlindəki inamsızlığı çıxarıb bir daha bunu itirmə dedi!



Güvən gəldi... hər insan səhv edər dedi... amma sən çox güvənməklə həddini aşdın... Götür bu güvənsizliyi götür ki, bir daha yasa gəlmək məcburiyyətində qalmayım... o da getdi...
Vicdan gəldi... üzümə bir dəfə baxıb dedi niyə anlamırsan?! Daha sızıldamaq istəmirəm mən! həm ağlayaraq, həm də əsəbindən gülərək getdi...



Sonda isə... məzarının başına sevgi gəldi.
Sən niyə gülmürsən? dedim.
Sevgi-bu gün yasdı gülmürəm... dedi məzarın bir köşəsində oturub ağlayırdı...
Gecə düşmüşdü artıq... Sevgiyə niyə getmirsən? dedim. Cavabında isə GETMƏK ÜÇÜN GƏLMƏMİŞDİM dedi...



Səni basdırandan sonra nə inam, nə güvən, nə vicdan qaldı... Amma sevgi o heç getmədi...
Səhəri gün məzarını ziyarət etməyə gələrkən sevgi yenə ordaydı.. Bu gülləri kim gətirib? dedim
Zaman dedi...