bildirdi. Hiss edirdim ki, az öncə qəlbimdə olan nifrət damcıları yağışın torpağı yağıb təmizlədiyi kimi mənimdə qəlbimdən silinmişdi. Unutdum olub keçənləri...
Bir anlıq söhbətdən sonra onu əslində kədərli bir həyat çəkdiyini hiss etdim. Üzgün idi...
Danışdı hər şeyi mənə. Axı o mənimlə hərzaman hərşeyini bölüşə bilirdi. Gülməli idi, amma bəzən hətda psixoloq kimi görərdi məni.
Bilmirdim az öncə dəniz kənarında düşüncələrim bəlkə elə bu insanın ürəyinin dolu olmasına görə idimi?Səsimi eşitdiyi üçün necə sevindiyini gizlədə bilmirdi. Məni isə sevindirən onun həyatında kiminsə olmağını bilmək idi. Axı mənə görə əsl sevgi sevdiyinin kimlə olmasından asılı olmayaraq onun hoşbəxt olmasını bilməkdir. Mənim zəngim onu dənizdə batarkən son anında kiminsə imdadına yetişərək xilas etməyinə bənzəyirdi. Rahat idim,artıq o hissləri unutmuşdum. O gecə çox düşündüm...
Sağollaşıb telefonu söndürəndə içimdə qəribə bir hoşagələn rahatlıq hiss etdim.Bayaqdan gözümdə ucuzlaşan bu qısa və hər an kölgəmiz kimi bizi izləyən ölümlü həyat məni düşündürmürdü. Sadəcə haçansa məni üzən bir insnaın haqqında nə qədər pis dnaışmışamsa onun hallalıqın almışdım... Bu bəlkədə mənim o dünya üçün sorğu sualımın yüngülləşməsi idi. Mən onu bağışladım,o məni. Allah bağışlasın bizi taki.
Elə indi küsülü olub danışmaq istədiyiniz insanlardan hallalıq alın,bəlkədə üzdüyünüz qəlblərin könlünü almaq üçün bugün sonuncu şansınızdır. Sizi sevənləri incitməyin, bəlkə də birdaha bundan sorna onları incitmək və ya üzr istəmək üçün tapa bilməyəcəksiniz.
Bağışlayın, bağışlanmağınızı diləyin... Biz kimik ki? Allah