1 il... Nə az nə çox, düz bir il. Bu bir ildə çox şey dəyişdi. İtirdi, qazandı, yıxıldı, dikəldi...
Bu bir ildə çox şey öyrəndi. İnsanları tanımaqı öyrəndi.Hər sözə inanmamaqı öyrəndi. Bu gün dost dediklərinin sabah sənə üz çevirmə kimi adətinin olmasını öyrəndi. Qısası çox şey. Amma...
Amma unutmağı öyrənə bilmədi. Axı o həqiqi sevgi ilə sevmişdi. Axı o təmiz hisslərlə bağlanmışdı. Ehh, yenə o, yenə onun xəyalı, yenə onlu hatirələr, dəniz kənarı, bir zamanlar yanında oturan o qızı yenə hatırladı...
İki gün əvvəl keçirtdiyi avtoqəza ölümün caynaqından güclə xilas olmuşdu. Həyatın necə fani olduğunu anlamışdı. Ölüm gözlə qaş arasındadı, doğurdan da. Bugün bütün tanışları ilə dnaışmaq keçirdi könlündən. Bir gün özü olmasada sonuncu dəfə danışdığı insanların hatirəsində yaşamaq istəyirdi. Telefonu əlinə alıb o gün hamı ilə dnaışdı. Bircə ondan başqa...
Heç cür cəsarət toplayıb onun nömrəsinə yığa bilmirdi.
Qürurdan idimi? Yoxsa nifrətdən? Bəlkə məhəbbətdən?
Ağlı tamam çaşmışdı, içində olan birbirinə zidd fikirlərə qalib gəlib ona zəng etməyi qərara aldı. Nə də olmasa insanlıq borcu idi bu. Bir həqiqətidə öyrənmişdi bir neçə gün əvvəl. Onu buraxan qızın əslində günahsız olduğunu bilmişdi. Onlarda sevgi alınmayacaqdı. Axı qız sadəcə onu çox istəyirdi. Amma çox istəmək sevmək dmeək deyil. Təssüf ki, ona görə də bu sevgi sanki şor dənizin içində sussuz qalmağa bənzəyirdi. Ətrafında nə qədər su olsada sənin susuzluqunun qarşısını ala bilməzdi...
Əslində qınasa da, ona kin saxlasada ürəyində bağışlamışdı onu. Bircə onunla ayrıldığı gün oğlan qürurunu tapdalayaraq həyatda hərşeydən dəyərli sandığı göz yaşlarını axıtmasını ona bağışlaya bilmirdi.
Budur zəng etdi,bir neçə qudok səsindən sonra qarşıdan səs gəldi. Bu səsi sonuncu dəfə ayrılarkən eşitmişdi. Həyəcanlı və yolları tamam ayrı olan iki ürək... Bəlkədə bu bir sınaq idi onlar üçün.
Mən salam verib kef əhvalını soruşdum. O isə məlahətli səsi ilə yenədə özünü “xoşbəxt” göstərib hərşeyin çox yaxşı olduğunu