qısqandım səni. Amma bəzən yastığım, döşəyim oldu. Məzarının yanında saatlarla uzandım bəzən... Qəribədir, qəbirstanlıqla bağlı bütün qorxularım puç oldu, səninlə birgə öldü. Sən vardın orda çünki... Sən varsan deyə qorxmadım ki heç nədən...

Mənə ağla dedilər sən öldüyün gün, doyunca ağla... zamanla keçəcək dedilər. Amma keçmədi, keçmir. Əksinə gündən-gündən daha da böyüyür bu içimdəki acı, tükədir məni. Bu acını yaşamadan necə yaşadım səni? Unutmaq istəmirəm axı ... Bir ömür boyu xatırlamaq istəyirəm səni, bizi... Unutmaqdan o qədər çox qorxuram ki əslində. Getdikcə xatırlaya bilmirəm üzünü, səsini... Unuduram artıq...
Nə olar, barı yuxularıma