Ana bəşəriyyətin yaradılmışların ən seçilmişi, peyğəmbərimizin deyimiylə "ayaqlarının altında cənnət olan"müdriklərimizin deyimiylə "onun kimi yar olmayan"
Ana sevgi, şəfqət, gözəllik, təmizlik mücəssəməsisən mənim üçün... Bəlkə də heç vaxt gözlərinə baxıb söyləyə bilməyəcəklərimi qəlbimi yaxıb-yandırsa da dilimə gətirmədiklərimi yazıya tökməyə çalışıram. Ancaq nədən başlayım? Bilmirəm! Heç doğulmadan əvvəl verdiyim əziyyətlərdənmi? Yuxusuz gecələrindənmi? Sonsuz fədakarlıqlarındanmı? Mənim üçün keçirdiyin təlaşlardanmı? Həmişə məni saran sevgindənmi? Yanımda hiss etdiyim dualarındanmı? Bəlkə həmişə olduğu kimi sən kömək olasan mənə?... Necə ki, həmişə zorluqlarımda yanımda olmusan, büdrədiyimdə əlimdən tutmusan, yıxıldığımda sən qaldırmısan, sonsuz qürurla bu mənim hünərimdi dediklərimin arxasında da sən olmusan.
Taa balacalıqdan gözümdən axan damlalarla səni səsləmişəm, uzanan qollarımla səni axtarmışam, zor anlarımda baxışlarımla səni aramışam. Həmişə də yanımda olmusan. Sənin qollarından uzaqlaşıb, tanimadığım insanların arasında təlaşlandığımda, uzanan əl yenə sənin əlin olub. İlk müvəffəqiyyətimdə, o böyük uşaq sevincimə sən ortaq olmusan. Mənimlə sevinmisən, uğursuzluqlarımın hıçqırıqlarını sən dindirmisən.
Uşaqlıqda dizlərimə vurulan yaraları öpüşlərinlə, sonralar ürəyimə vurulan yaraların ağrısını sevginlə silmisən. Hər zaman mükəmməliyin heyran edib məni. Xəyallarımın baş memari sən olmusan. "Yox bacarmaram" deyib savaşı buraxdığımda sən ruhlandırmısan. Öz uğuruma təəccübləndiyimdə sən məndən əmin təbəssümünlə uğurumu taclandırmısan. Şübhə duyduğumda tək sən güvənmisən. Bəzən öz ana ürəyinlə kəlmələrsiz duymusan hisslərimi, öz ana gözlərinlə görmüsən ürəyimdəkiləri.
Zorluqları keçməkdə, qaranlıq yollardan çıxmaqda o gözlərinə ehtiyacim var. "Sən bacararsan,ən mükəmməlini edərsən"deyən baxışlarına ehtiyacim var.
Sənsiz o uşaq hıçqırıqlarım sakitləşdi, sənsiz də dərdlərlə başa çıxa bilirəm zənn edirsən. Amma bu Böyük Uşağın sənə elə ehtiyaci var