Həyatında bir dövr olur – həyat ağ və qara rəngə boyanır. Başqaları üçün rəngarəng görünən həyat sənin üçün yalnız bu iki rəngdən ibarət olur... və getdikcə, zaman keçdikcə ağ rəng azalmağa başlayır. Sənin başqalarından gizlədərək yaratdığın və yaşadığın dünya qaralmağa başlayır. Və ... və zülmət. Artıq özün özünü görmürsən, bəlkə də görmək istəmirsən. Qaçırsan, ilk növbədə isə özündən. Acı həqiqət şirin yalandan yaxşıdır deyiminin tam əksinə sən həqiqətlərlə, zəifliyinlə, səhvlərinlə üzləşməmək üçün özün özünlə “gizlənpaç” oynamağa başlayırsan. Amma ... bir gün bu “oyun”u oynamaqdan bezirsən, hər şeydən və hər kəsdən bezdiyin kimi. Həyatının daha bir hissəsinin yalanla keçdiyini dərk edirsən. Fərq yalnız bir şeydədir: bu dəfə sənə yalan danışan elə Sən Özün idin. Daha çətin bir dövr başlayır həyatında. Orta vəziyyət olmur, ya sonda məhv olursan ya da xilas olursan. Seçim səndən, sənin iradəndən və ətrafındakı insanlardan asılı olur. Amma yaxınındakılar görmürlər sənin onlarla aranda sərhədd çəkdiyini. İlk addım olaraq bu sərhəddi yıxmalısan. Onlardan uzaqlaşaraq getdiyin məsafəni indi geri qayıtmalısan. Qaçaraq getdiyin yolu indi aram-aram qayıdırsan. Tərəddüd içindəsən çünki. “Ya yenidən hər şey təkrar olunarsa, yenidən qaranlığa düşərsəm? Bu dəfə gücüm yetməz...” deyə düşünürsən. Amma qayıdırsan. Bəlkə də özün üçün yox, sənin sevənlərin xatirinə, onların gözlərindəki o narahatlığı yox etmək, ümidlərini puça çıxarmamaq üçün. Məcbursan...



Və bir gün o qaranlığa işıq saçır. Bəlkə də heç gözləmədiyin halda. Gözlərin zülmətə o qədər öyrəşib ki, nə olduğunu dərk etmirsən ilk öncə. Gözünü qamaşdırır o işıq. Unutduğun hisləri yenidən yaşamağa başlayırsan. Həm çılğıncasına həm daha ehtiyatla. Amma hər nə olursa olsun üzünü o işıqdan döndərmə, nə olar. Qaranlığına çəkilmə. O zülmətinə işıq saçan hər nə və ya kimdisə bərk-bərk yapış ondan. Izn ver işıqlansın dünyan. Bəlkə yenidən duya biləcəksən o rəngləri – o əlvanlığı. Bəlkə bu dəfə daha gözəl görəcəksən o eyni