deyilsən?” Kəpənək “yox” deyir və səbəbini belə izah edir: “Əksinə, səninlə çox xoşbəxtəm. Ancaq biz kəpənəklərin ömrü üç gündür, mən də ömrümü tamamladım”. Bu sözlər qara xəbər kimi çobanyastığını çox məyus edir. Kəpənəyin gücü isə tükənirdi, artıq xeyli halsızlaşmışdı. Son dəfə gücünü toplayıb çobanyastığına: “Səni sevirəm”, - deyir. Gül yerindəcə donub qalır. Axı bu, onun da çoxdan etiraf etmək istədiyi həqiqət idi.

Sadəcə: “Mən də...”, - deyə bilir kəpənəyin arxasınca. Sonra gözyaşlarını saxlaya bilmir: “Kaş ki onun da məni sevdiyini bilsəydim, kaş ki onu sevdiyimi söyləyə bilsəydim...”
Baş verənlər çobanyastığına çox pis təsir edir. Bir müddət sonra saralmağa başlayır, yarpaqları tökülür. Solan ləçəkləri düşməyə başladıqca, içindən “məni sevirmiş” sözlərini təkrarlayır...

...O gündən bəri aşiqlər sevildiklərinə əmin olmaq üçün çobanyastığının ləçəklərini bir-bir qoparırlar:
Sevir, sevmir... Sevir, sevmir... Sevir,