Yenə ikimiz...Yenə sən..Yenə “Lunnaya Sonata”.. .Eyni qayda...Sadəcə bir az zaman fərqlidir...Gözəl mehin əsməsi və Bakının gözəl gecəsi...Ancaq bu gözəlliyi batıran bir şey var idi..O da sənin elə də isti olmayan ancaq özünə cəlb edən, çox gülməyən, ancaq baxarkən insanin içinə bir sakitliyin daxil olması....Bu sənin gözəl, bənzərsiz gözlərindir...Bilirsən..Məni nə cəlb edir..Səni kəşf edə bilməməyim... Səni yarada bilmirəm... Səni yaratmağa başlayanda sonlandıra bilmirəm...Bu nəsə alınmır..


Bu isə səni daha da çox sevdirir mənə...Çünki sevgi yeni kəşfləri sevir, onu tez tapdınsa, deməli sənin sevgin bir o qədər zəifdir..



Bilirəm sənin içində çox şey gizlənir sən bilirsən həyat nədir lakin deyə bilmirsən....Buna görə də sənin gözlərin belə mənalıdır..Sənin həyatın gözlərində gizlənir və mən sənin gözlərini tam oxuya bilmirəm. Bunun mənası isə yalnız sevgidir...Sən sevmək istəyirsən ancaq çəkinir...Getmək istəyirsən ancaq dayanır...Gülmək istəyirsən....ancaq.....ancaq...



Bunun qarşılığı yoxdur....Çünki sən saxta gülüşdənsə, içində ağlamaği üstün tutursan, bilirsən bax budur....Səni sevdirən...Hər şeyin təbii...Səninlə danışmağa başlayıram...





Sənə sual verirəm:

- Sənin üçün sevgi nədir....?
- Dərinliyi bilinməyən bir okean....Bəzən fırtınalı, bəzən isə çox sakit..
- Bəs həyat nədir?
- Okeanda itib batmamaq...Öz yolunu tapmaq....
- Bəs sən bu həyatda nəyi sevirsən?

O isə cavab verir:
- Dənizi....
- Səbəb?
- Çünki mən özümü dənizdə tapıram, o da içində bir çox şey gizlədir ancaq deyə bilmir...O da hərdən əsəbləşir, üsyan edir mənim kimi.....Bəzən isə dəniz öz baxışıyla insanları boğur..mən isə öz gözlərimlə səni sevdirirəm...Səbəb budur...