Eşq bu dünyanın ölçüləriylə açıqlana bilməz sevimli. O primitiv bir ağrıdır, çöl bir ağrıdır. Gəlir və içimizdəki o çox köhnə bir şeyə toxunar. Sonra bir pərdə açılar və səfər başlar. Bu səfərdə artıq pul, təriflər, gözləmələr, görüşlər, kreditlər, iş, analar və qorxular yoxdur. Eşqin öz həqiqəti vardır sevimli. İnsan bir başqa işığa təslim olar…

Eşqdə sabah yoxdur sevimli. Zaman irəli doğru deyil, içəri, ürəklərə, dərinlərə doğru işləməyə başlar. İnsan qorxusuz olar, daha dərindən anlamağa başlar, müdrikləşər. Heç bilmədiyi hissləriylə görüşər. Yükü çox ağırdır, özülə görüşmüşdür. Həm xaricindədir dünyanın, həm də də ortasında.

Hindistanda Ganq Çayının sahilində yandırılan yoxsul adamın hiss etdikləri də onunladır, itirdikləri də… New Yorkda, bir küçədə, kartondan daxmasında yaşayan qadının çılpaq təkliyi də. Hər şey onunladır, ona əmanətdir sanki, amma o, çıldırtıcı bir təklik içindədir yenə də…

Eşqin mədəni olmaqla, məlumatlı olmaqla da əlaqəsi yoxdur sevimli, qanımıza qarışan primitiv acı, o çöl ağrıyla heç bir kitabın yazmadığı həqiqətlərə daha yaxınıq, inan…

Kim demişdi xatırlamıram, eşq varlığın deyil, yoxluğun ağrısıdır deyə. Bəlkə də buna görə ilk gəncliyimdə, o sıx aşiq olduğum illərdə, gözümə yuxu girməz, dodağımda bir fitlə bütün gecə şəhəri, o qaranlıq, o hüznlü küçələri gəzər, insanları yuxularından oyandırmaq istəyərdim. Oyanıb, içimdə dərin bir sızıyla oyanan o dərin sancının ağrısına ortaq olsunlar deyə…

Eşq çox köhnə bir şeydir sevimli. Onun içindən o əziyyətli uşaqlığımız keçər. Sevdiyimiz insanların uşaqlıqları da… Oradan ögey analar, əskik atalar, pulsuz yatılılar keçər. Və sonra eşq bütün bunları götürər, daha da köhnələrə gedər, həmişə o primitiv ağrıya, o çöl ağrıya…

İnsan bəzən səbəbsiz yerə ümidsizliyə qapılar. Kəslərə verə bilməz sevgisini, kəslərə özünü izah edə bilməz, evlərə bağlanar… Bəzən dənizlər, sahillər çəkər insanı. İnsan bu qapılmağı anlaya bilməz, halbuki çox köhnə bir yerdə yaşanmasından qorxulub imtina