Bilirsənmi həyat niyə bu qədər qəribəliklərlə doludur???
O zaman diqqətlə dinlə…. İnsan həyatı boyu yalnız xosbəxtliyə can atır, sevmək, sevilmək, xoşbəxt olmaq istəyir. Sevir, sevilir, xoşbəxt olur. Çox gözəl bir duyğudur sevilmək, deyilmi? Məhz sevilmək. Səni sevən, sənə hörmət edən, sənə görə köksündə çırpınan o minicik saf urəyini verməyə hazir olan birinin olmasi çox gozəl bir duyğudur, inan mənə. İnsan ruhən saflaşır, məsumlaşır, müdrikləşir seviləndə.
Sənin də məni bax belə sevməyini istəyirəm. Səhv edəndə meni duz yola yonəldib `şirinim bir də belə etmə nə olar` deməyini istəyirəm. Səninlə bu zalım dünyada yenidən doğulmaq istəyirəm. İstəklərim həyatımızı yenidən qurmaq üçündür. Sevgiyə bürünmüş, gözəlliklər diyarında, məhəbbət dünyamızı yenidən qurmaq istəyirəm. Bəlkə də sən həyatımda varsan deyə mən bu qədər məsumlaşmışam, saflaşmışam. Bəlkə də həyata sənin gözlərinlə baxdığım üçün həyat bu qədər gözəl görünür. Mənim bu daş qəlbli ürəyimi öz ürəyin kimi saflaşdırmısan sən Qəmli Gözlüm... Heç maraqlıdırmı sənə niyə qəmli gözlüm deyirəm??? Gözlərinə ilk dəfə baxdığımda sevgini və parlaqlığı hiss etmişdim. Sorusacaqsan ki, gözlərim bu qədər parlaqdırsa niyə bəs Qəmli Gözlüm? Gözlərində bir nisgil, bir qəm vardı sanki. Nə zamansa sevgini qoruyub saxlaya bilməyəcəyin üçün qəmlənirdin bəlkə. Əgər bu qəmin dərinliyində mən varamsa səni bu qəmin içindən çıxarmağa hazıram. Səni sevdiyim, sənə aşiq olduğum gün *sənin olmağa hazıram* deməyə də hazıram. Məni hər zaman sevməyinə söz ver. Sənin olub səni xoşbəxt etməyə də hazıram. Səninlə bu heyata varam. Təki mənim yanımda ol. Məni olduğum ki sev… Hələ ki, səni itirmək istəmirəm…