165 nomrəli otaq... Otaq səssiz... Çarpayıda bir nəfər oturub....

Başını əllərinin arasına alıb, aram-aram nəfəs alır,azacıq başını qaldırıb stolun ustundəki saata baxdı. Səkkizə bir dəqiqə qalırdı. Otaq qaranlıq idi. Uşaqlıqdan işığı sevmirdi. Çöldə yazın sərin kuləyi əsirdi. O,əynindəki pencəyi cıxararaq bukdu və carpayidakı cox nazik yastığı kənara cəkdi. Bükülü pencəyini başının altına qoyub uzandı. Qəfildən eşidilən xışıltı belə onun fikrini yayındırmadı. Amma yenədə sol əli titrəyirdi.Dodaqaltı mızıldanaraq, çarpayinin yanında dolabçanən uzərindəki jurnalları qarışdırdı. Jurnalı bilaixtiyar açaraq bir mövzünu oxumağa başladı. "Seks ya nəşədir, ya da cəhənnəm əzabı" sona qədər çatdırmadan jurnalı yerinə qoydu. Ayağa qalxdı,tərəddüdlə və ləng hərəkətlə güzguyə yaxınlaşdı. Qapının dəstəyi aşagı çəkib cıxmaq istərkən,telefon zəng çaldı. Qapı azacıq aralı qalmışdı,"dəstəyi götürümmü?" deyə fikirləşərkən artıq telefon 5-6 dəfə zingildədi. Seçim qarşısında çox qalmadı və qapını örtərək otaqdan çıxdı.
Oteldən çıxar-çıxmaz dərindən nəfəs aldı. Əli ilə saçını qarışdırıb yola düzəldi. Amma qarşıdaki skamyada tanış bir sima gördü. Başıaşağı vəziyyətdə sol barmağındaki üzüklə oynadığını sezdi. Amma yaxınlaşmaq istəmədi. Əslində o qızı simasından deyil,birlikdə gedib "PRADA"ünivermağından aldıqları pencəyindən tanımışdı. Qərarsızlıq içində boğulurkən qız başını qaldırdı, onların baxışları toqquşdu. O səkidə çox dayanmamaq üçün skamyaya yaxınlaşdı, həmişəki kimi,sol tərəfində oturdu. Sağ qulağı zəif eşitdiyi üçün həmişə qarşıdakı şəxsə sezdirmədən onu solu ilə gedərdi. Bu dəfə də ənənəsinə sadıq qaldı...
-"Elə bil indi danışacaq" deyə hər ikisi fikirləşirdi ki, getdikcə sərbəst şəkildə oturuş və susmaq narahaçılığa və nəfəsin təngiməsinə səbəb oldu.
O tərədüdlə iki dəfə öskürərək dedi : Zəng edən sən idin?!
-Qız halını pozmadan qısacasına başı ilə müsbət cavab verdi.
Sonra başını qaldıraraq oğlanın üzünə baxdı. O heç vaxt belə əcaib-qəraib oğlana rast gəlməmişdi.