artıq tərəf müqabili var idi bu yolda. Ardan vaxt keçdi və keçən hər an mənə səbr verdi, güc verdim, dayandım iki ayağımın üstündə nəhayət...
Davam etdim yoluma. Qəribəsi bilirsiniz nədi? Bəlkə də qəribə belə deyil. Mən bu yolu yalnız başıma addımladım gecə-gündüz. Hər gün bir az daha çox əzmlə irəliləyirdim bu yolda. Artıq xeyli müddət keçmişdi.
Mən irəlilədikcə mənimlə bir yerdə ümidlərim, arzularım da irəliləyirdi. Az qalmışdı, lap az qalmışdı hədəfə çatmağıma. Qarşıda final xətti son dayanacağım görünürdü.Yolun qırağında həmin insanı gördüm, hansı ki bir vaxtlar start xəttində mənimlə bu yola ilk addımlarını atan insan.Gücsüz idi , taqətsiz idi və nəhayət tək idi. Yox idi həmin o tərəf müqabili. Qoymuşdu onu bu yolda , getmişdi öz uydurma fikirlərində yaratdığı absurd dünyasına hansı ki orada hər şey özü kimi absurd idi hətta aldığı nəfəsi belə!
Dayanmadım, unutdum keçmişi uzatdım əlimi bir kərə daha ona. Dedim ver əlini gedək bir yerdə, ilkimiz bir oldu sonumuz da bir olsun. Amma keçmiş, qoymadı tutum əlini. Xatırlatdı mənə, dedi hesab versin sənə. Soruşmaq istədim mənsiz nə etdiyini, necə etdiyini. O an çəkildi arxaya. Çəkdi əlini, günahkar bildi məni öz etdiklərini heçə sayıb. Susdu...
Artıq bir addımlığındaydıq sonun, final xəttinin. İkimizdə yorulmuşduq amma mən lap çox yorulmuşdum , lap taqətdən düşmüşdüm. Heç bir şey sorğulamadım , sədəcə həmişəki kimi gülümsədim. Onsuz da artıq yalan olub gedirdim saniyələr keçdikcə. Hər şey nağıl kimi gəlirdi mənə , bu yolun başlanğıcı da , bu yolun sonu da. Bəzən düşünürdüm gərək ürəyimə deyil , ağlıma qulaq asardım. Paramparça oldu qəlbim amma ona yazığım gəlmədi. Çünki bunu özü istədi qəlbimin. Bircə addım qalmışdı və mən dayandım , keçmədim o son xətti. Dedim , gəl sən keç.Onsuz da mən uduzdum , təbrik edirəm , sən qalibsən. Üzümə baxdı , susdu...
Keçmədik bu xətti heç birimiz. Bilirsiniz niyə? Çünki hər ikimiz çox yorulmuşduq , taqətsizdik , eşq yorğunu idik. Səssizlik qalib gəldi yenə. Çünki hər ikimiz