Bir yol düşünün.Hansı ki gedişi var lakin dönüşü yoxdu.Bu yolda yalnız irəliləməlisən heç nəyə heç kəsə fikir vermədən, heç nəyi düşünmədən. Çox əngəllər var bu yolda , çox döngələr , çox çuxurlar var. Düşüncələrim təhrik etdi məni , dedi getmə , qafil yaxalanarsan mənzil başına çata bilməzsən amma bu ürək ki var o dedi qorxma, get. Ağlımı , düşüncələrimi yox , yenə də bu lənət olası ürəyimi dinlədim. Əvvəl çəkindim sonra , yox , mən irəliləməliyəm dedim. Bilirsiniz ən çətini və ən asanı nə idi? Bu start xətti idi.Hər başlanğıc asan olur hətta qələbəni düşünəndə dahada şirnikləşirsən və sanki təhrik edirsən özünü ki bu amansız yola baş qoyasan.Məndə belə etdim.Özümü toparladım və start xəttinə yaxınlaşdım. Mən bu yolda tək olmayacaqdım əlbəttə. Çünki, bu ağır yolda bir tərəf müqabilim də mənimlə bir qət etməliydi bu yolu. İlk əvvəllər çox inamlı idik.İkimizdə əl-ələ verib bütün əngəlləri dayanmadan, usanmadan ardıcıl şəkildə arxada qoyurduq.İkimizin də keçmişlə haqq-hesabımız vardı özümüzə görə.
Sanki finiş xətti bizim gələcəyə gedən yolumuzun açarı idi.Hansı ki biz onu əldə etmək üçün bu çətin sınağa girmişdik. Bu qaçış bir növ keçmişdən qaçış idi gələcəyə doğru. Ətrafdan səslər gəlirdi. Bəzisi deyirdi siz bacaracaqsınız , bəziləri isə səssiz şəkildə üzümüzə baxırdılar.Məni ən çox bu “səssiz” dayananlar düşündürürdü. Belə bir deyim var axı , “hər səssizliyin sonu mütləq bir fırtınadır”. Mən də məhz elə düşünürdüm. Xeyli yolu artıq qət etmişdik dediyim anda dizlərimə sanki qəfil bir ağrı gəldi. Sanki ayaqlarım dizlərimdən sındı. Ayaq üstə durmaq istədim , davam etmək istədim amma alınmadı.Bu “səssizlər” mənim dizimdən sındırdılar ayaqlarımı , əngəl qoydular yoluma...
Dedim:
- Bacarmıram artıq! Sən davam et mənsiz öz yoluna. İnşallah çatarsan mənzil başına...
Dediyim kimi də etdi. Davam etdi öz yoluna dayanmadan. O irəlilədikcə yeni tərəf müqabilləri yarandı həmin o “səssizlik”lərdən. Qalmışdım o yolda tənha tək başıma lakin mənlə yola bir çıxan insanın da