O gündən sonra səni ikinci dəfə idi görürdüm. Həyatımızın ən böyük cəzasından- əbədi ayrılığımızı dərk etdiyimiz o dəhşətli gündən sonra ikinci dəfə göz-gözə gəldik.
Dünən gecə o qəfil gizli nömrədən gələn telefon zəngi və “Sənsiz ömür bir kədər, eşqim..” deyə səslənən o mahnı bütün xatirələrimlə üz-üzə qoymuşdu məni. Sonra açmışdın nömrəni gecənin gec saatlarına qədər tək kəlmə belə demədən o mahnını təkrar –təkrar dinlətmişdin mənə. Əslində “dinlə” deməmişdin, mən də “dinləyəcəm” deyə söz verməmişdim. Biz susmuşduq, sükut imzalamışdı
“-Dinlə
-Dinləyəcəm”
deyən bu duyğu müqaviləsini. Fərqində deyildim artıq neçənci dəfə idi o mahnını dinləyirdim..dinlətdirirdin mənə.. Hər şey gözümün önündən kino lenti kimi keçirdi. Keçib gedən xatirələrin ardından isə göz yaşlarım su səpirdi.

“Bir bulud olub dolub, qalıb kövrəlmişəm mən, eşqim...”
deyə-deyə... Xəttin o başındakı SƏNin də əzabını əzbər bilirdim. Son dəfə mahnını dinləyib kiçicik mesaj yazdım sənə. “Artıq hər şey üçün zaman çox gecdir. Hətta mahnı dinləmək üçün də!”
Və bu gün təsadüfən qarşılaşdıq. Üzümə baxırdın. “Necəsən?” deyə soruşub ardından zarafatından da qalmadın “dirilmisən, yaxşısan :)
“Hə, əlayam, Allah razı olsun, ümid edirəm sən də yaxşısan və dediklərimi unutmamısan, xoşbəxt olacağına dair söz almışam səndən, imza atmısan altına. Sözünü unutma, hələlik “ deyib tez keçmək istəyirdim. Bu təsadüfi qarşılaşma heç nəyi geriyə qaytarmaq iqtidarında deyildi və yeni nəyisə başlatmasına qətiyyən imkan verməyəcəkdim. “Dur” dedin
-Buyur...
Hərarəti yüksək insanların sayıqlaması kimi heç nədən danışacağını belə xəbər etmədən ard-arda cümlələri düzdün...Səhvlərimizi deyirdin:
-Sən....Mən...Sən...Mən....Sən ....Mən
Ağzım açıq qalmışdı, balaca uşaq kimi sənə baxırdım. Sonluğa kimin səhvi möhür vuracaqdı onu gözləyirdim.
-Sənə “son şansımızdır, 1 dəqiqəlik məsafəndəyəm, çıx gedək” dedim. Gələydin və danışmayaydın mənimlə, illərlə yalvaraydım sənə məni bağışlaman üçün, amma gələydin. Bir səhvin iki