Səndən mənə qalan dərin yaralar içindəyəm... Yarım getdi arxasına baxmadan,indi ondan sonra qalan acı xatirələrdəyəm! Biz nələri yaşamışdıq, nələri paylaşmışdıq, bu qədər asandmıydı məni və bizdən qalanları tərk etmek!
Ah sevgilim...!
Sən mənim hər şeyimdin, mənim sevdiyimdin ən çox da sevincimdin, çox bağlanmışam deyərdin, bəs niyə tərk etdin,mənə acımadan tək qoydun. Körpə uşaqlar kimi məni necə də sənsizliyə məhkum etdin, ya da kim bilir, belkə də getmək, məni tərk etmək məcburiyyətində qaldın. Əl-ələ tutuşub, heç ayrılmayacağımızı dərk edirdik, ayrılacağımızı bilə-bilə..... Biz səninlə hər zaman gülərdik, ağlamağı bacarmazdıq! İndi mən nə özümü sənsiz düşünə bilirəm, nə də səni mənsiz...
Yooox əsla...bu mümkün deyil... O zaman günəş yenidən parlıyarmı göy üzündə eyni gözəlliklə,bəs sanki həyat davam edirmiş kimi çiçəklər necə? açarmı?
Sən də bacarmazsan mənsiz...
Axı sənə nə etdim mən...bu qədər acıyı,kədəri layiq gördün? Həsrətin bəs etməzmiş kimi bu ayrılığı da qoydun bir ağır yük kimi çiyinlərimə..."mənim üçün gözündən bir tək yaş düşməyəcək "demişdin səni heç zaman üzmərəm, ağlatmaram demişdin amma bunu da bil ki,məni ən çox sən üzdün, ən çox da sən ağlatdın. Hər şeyin yalanmış-yalan...sevgin də, verdiyin bütün vədlər də, sözlər də yalanmış-yalan...
Bu qədər mənə etdiklərinə baxmayaraq hələ də dəli könlüm səni istəyir,əllərim əllərini axtarır, gəlməyəcəyini bilə-bilə, gözlərim hələ də yolunu gözləyir. getdiyimiz yerlərə gedirəm ki, bəlkə də bir gün gələrsən deyə hər gün, hər an gözləyirəm...
-----------
GƏLƏCƏKMİSƏN...?