Səndən əvvəl nə edərdim mən, bunu xatırlamağa çalışıram. Xatırlamağa çalışdıqca da böyük bir boşluğun içinə diyirlənmiş kimi oluram. Səndən əvvəl nə edərdim mən?

Niyə düşündükcə hər şey boş və mənasızdı? Çaşıram çünki bir insanın həyatını bir başqa insan necə bu qədər dəyişdirə bilər ki? Sən olmadan əvvəl mənasız idimi həyatım?
Deyildi əlbəttə. Bəlkə həyatıma səninlə birlikdə yüklənən məna, daha əvvəl yaşanan hər şeyi silib apardı... Nə deyirsən ?

Doymaq bilməyən körpələrin anasını müşahidə etməsi kimi müşahidə edirəm məndə səni. Davamlı səndən gələcək bir xəbəri gözləyər vəziyyətdəyəm. Zamanı səninlə necə keçirəcəyimi xəyal edər vəziyyətdəyəm.

Nə etdin mənə bilmirəm. Eşqsə eşq, sevdadırsa sevda. Daha əvvəl də yaşadım bu eşqləri.. Amma bu başqa bir şey.
Səndən əvvəl necə xoşbəxt olardım mən? Nələr sevindirərdi məni? Yenə eyni kitabları oxuyardım, yenə eyni musiqiləri dinlərdim. Amma səndən sonra sanki həyatımda ilk dəfə musiqi dinləyirmişim kimi gəlir. İlk dəfə bir kitabı əlimdən buraxmadan hər sətirini beynimə qazıyaraq oxuyuram...

Qəflətən həyatıma girdiyin o andan əvvəli yoxdu.. Daha nə olduğunu anlaya bilmədən birdən-birə doldun içimə..
Təslimdim artıq sənə, ürəyimlə.. bədənimlə.. ruhumla təslimdim. Varlığınla həyatımı dəyişdirməyinə sevinirəm; amma, səndən əvvəlini xatırlamayan mən gedərsən nə edəcəyəm? ya hər şey eynilə həyatıma girişin kimi yarım qalsa? Gedərsən və mən yarım qalsam hər şey yad gələcək mənə. Hər şeyi yenidən öyrənəcəyəm. Üstəlik müəllimim də olmayacaq.
Bunu edə bilərəmmi bilmirəm. Düşüncəsi belə ruhumu qarardır. Səndən əvvəl nə edərdim mən? Necə xoşbəxt olardım? Bəs gedərsənsə? Necə yaşayaram mən səndən sonra? Söylə sevgilim... nə etdin mənə?....