Fırtınalı bir həyatın ortasında birləşdik. Sən, özünə yaxın tapdığın insanların sənə etdiyi səhvlərdən şikayət edirdin, mənsə uzun illər ağrısını çəkdiyim bir sevginin yaralarını qucaqlamağa çalışırdım.
Yaxşı bir dostduq, hər şeyi paylaşan olmuşduq. Bu yaxınlaşmamızın qısa bir müddətdə olmasına baxmayaraq zamanım elə şirin, elə gözəl keçirdi ki mən içimdəki tərpənişlərdən xəbərsiz idim. Sanki yuxudaydım, gözlərimi açdığımda dostluğun yerini eşq götürmüşdü. Özümü tuta bilməmişdim Duyğularıma hakim ola bilməmişdim.Sən mənim eşqim,mənsə sənin dostundum artıq. Sənə aşiq olduğumdan xəbərsiz idin. İçimdəki vulkan elə daşmışdı ki partlamaq üçün səbirsizlənirdi.
Sonunda o gün gəlib çatmışdı. Bütün duyğularımı,bütün hisslərimi açıqlamışdım mən sənə. Sənsə mənə yalnız çaşmış bir ifadəylə bunların yalan və zarafatdan ibarət olması üçün yalvarmışdın. Məndə sənə bunların nə zarafat nə də yalan olduğunu dönə-dönə vurğulamışdım. İçim rahatlamışdı.Çünki bir insana "səni sevirəm" demək asan bir iş deyildi. Ürək istəyərdi. Mən bu işi bacara bilməmişdim amma nəticəsinə də dözə bilmirdim.Çünki əsl olan mənim üçün bu və mən bu gün sənə söyləmək lazım olan şeyləri sabaha buraxmamışdım.Sabah belə bir fürsətin əlimə keçəcəyini düşünərək bütün hər şeyi açıqlamışdım.
Dünya fani dünyadı....hər an hər şey ola bilər bizim dünyamızda...İndi içim çox rahatdı....amma bir o qədər də narahatdı. Çünki bunları sənə izah edincə günahkar mən oldum. İndi o köhnə günləri axtarıram, heç səbəbsiz, ani ayrılığın şokunu üzərimdən ata bilməməyimin nəticəsindəndir. Və zaman köhnədən elə gözəl elə şirin keçərkən indilərdə, min bir əzab min bir ağrıyla keçir. O günün üstündən çox zaman keçdi. İndi mən səndən mənim olmağını deyil mənə bir az haqq verməyini istəyirəm. Mənə etdiyin nifrəti duyğularımın üstündən çəkməyin üçün yalvarıram. Mənə nə qədər hirslənsən də,nə qədər nifrət etsənsə də mən səni yenə də sevirəm.