Tütün çəkmək, insanların özlərini könüllü şəkildə zəhərləmələri hələ qədim dövrlərdən bir çox xalqlar arasında yayılaraq möhkəmlənmiş, adət şəklini almışdır. Ümumdünya Səhiyyə Təşkilatının məlumatlarına görə bütün dünyada kişilərin yarısı və qadınların 1/4 hissəsi könüllü surətdə nikotinlə özlərini zəhərləyirlər. Bu məsələdə iqtisadi cəhətdən inkişaf etmiş ölkələr ön cərgədədirlər. Keçmiş SSRİ Səhiyyə Nazirliyinin səhiyyə maarifi mərkəzinin məlumatlarına görə, müxtəlif respublikalarda kişilərin 56,9-75,7%-i və qadınların 26,6-49,1 %-i bu zərərli adətin əsiridirlər. Bu məlumat sevindirici deyil.

Avropaya tütünü birinci cinsi 15-ci əsrin sonunda Amerikadan X. Kolumb gətirmişdi. İlk dövrlərdə ondan yalnız dekorativ bitki kimi istifadə olunurdu. 16-cı əsrdə Fransanm Portuqaliyadakı səfiri J.Niko (buradan da “Nikotin” termini yaranıb) tütünü Fransa kralına müalicə vasitəsi kimi bağışladıqdan sonra tütün çəkmək orada sürətlə yayılaraq moda şəklin almışdı. Ondan həddən artıq istifadə olunması zəhərlənmələrlə nəticələndiyindən bir müddət tütün dövlət tərəfindən yasaq olunmuşdu. 17-ci əsrin əvvəllərində tütünü Rusiyaya gətirmişdilər. Lakin çar Mixail Romanov tütün çəkənləri çubuq və qamçı ilə cəzalandırırdı, daha sonralar 1649-cu ildə çar Aleksey Mixayloviç tütün çökməyi ümumiyyətlə qadağan etmişdi. Yalnız hollandiyada olduğu zaman tütün çəkməyə öyrənmiş 1 Pyotr Rusiyada tütün satmağa icazə verdi və bunun üçün dövlət vergisi müəyyənləşdirdi. Sonralar tütündən istifadə etmək adəti tədricən bütün Rusiyaya yayılaraq elə bir zərərli adət şəklini aldı ki, hazırda onunla mübarizə etmək çox çətin bir problemə çevrilmişdir.

Dövürdən və hazırlanmasından aslı olaraq tütünün tərkibində aşağıda qeyd olunan maddələr var: 1-4% nikotin, 2-20% sulu karbonlar, 5-17% üzvi turşular, 0,1-0,7% efır yağlan, 1-13% zülal. Tütün yandıqda onun tüstüsü ilə nikotin, anilin, his, akrolein, kanserogen maddələr (efir yağlan, sinil, sirkə) və qarışqa turşuları orqanizmə daxil olur. Tütünün