Məsafələr insanları bir-birinə yaxınlaşdırır deyə özümə təsəlli verirəm aylardır. Birdən bir gün ayrı düşərik deyə çox pis oluram....Halbuki mən illərdir səninlə yaşamağa elə alışdım ki...Bəlkə də mənim üçün ailəmdən sonra ən qiymətli insan və digər tək adamsan. Bu günə qədər onlarla məktubu açıb oxuduğum zaman dostluğumuz hələ ən incə detalına qədər gözümün qarşısındadı .. Çünki ən gözəl illərimizi ən gözəl şəkildə bəzən də bir-birimizə əziyyət verərək amma ən əhəmiyyətlisi birlikdə keçirdik. Və bir-birimizə ən ehtiyacımız olduğu vaxt gecə saat neçə olursa olsun ya telefona ya da kağız qələmə sarılırdıq. İzah etdik bir-birimizə hər şeyi, insanlara söyləyə bilmədiklərimizi, etdiyimiz səhvlərin səbəblərini... Sanki bir-birimizə sübut etmək məcburiyyətindəydik. Halbuki sən məni adın kimi bilirdin mən də səni... Amma yazmaq yenə də rahatlaşdırırdı məni...Onsuz da ya həmişə xoşbəxt anlarımda sarılardım kağıza qələmə ya da sənə ehtiyacım olduğu zamanlarda... Amma heç birində “görəsən məni anlaya biləcəksən?” deyə düşünmədim. Çünki yazdığım insan məni bütün qarmaqarışıqlığımla anlayan,bütün kaprizlərimə dözən tək insan: DOSTUM idi....
Bir dost...Qohumdan belə daha qiymətlidir, çünki onu özün seçirsən. Birlikdə olmaq, maraqlanmaq ya da sevmək məcburiyyətində olmadığın biri...Amma onu çox sevir, ona güvənir və hər şeyini paylaşırsan. Bundan daha qiymətli nə ola bilər? Amma bəzən çaşıram özümə....o qədər əks tərəflərimizə qarşı necə səninlə dost oldum deyə...Daha da qəribəsi bu qədər əks tərəflərimizə qarşı bəzən özümü sənin kimi düşünərkən və davranarkən görürəm.... Və səninlə danışmağa o qədər alışmışam ki, bir şey düşündüyümdə sənin nə deyəcəyin ağlıma gəlir....
İndi sabah nə olacağımı bilmədiyimi...amma əsla məni üzəcək şeylərə icazə verməyəcəyini və hazırda nə qədər yaxşı olduğumu düşünəcəyəm...
Kaş ki yanımda qalsaydın demək istəmirəm. Getməyini də istəmirəm. Yalnızlığımı paylaşdığım tək dostum olmağını istəyirəm.Ona görə indi deyirəm dostum….YANIMDA QAL!!