Vahid)


Ay üzlü Nigarım, kimə mehman olacaqsan?
Bir söylə, kimin şəninə şayan olacaqsan?

Şahlıq çətiri var başın üstündə bu axşam,
Ənbər çətirinlə kimə sultan olacaqsan?

Şəkər demərəm mən sənə, ondan da şirinsən,
Dilbər, necə bir bəxtəvərə can olacaqsan?

Zülmət gecə, sən nurlu çıraq, bəd gözə gəlmə!
Ey abi həyat, sən kimə canan olacaqsan?

Getdin, necə bəs tab eləsin hicrə Nizami,
O, xəstə ikən, sən kimə dərman olacaqsan?
(Nizami Gəncəvi)


Oluram məsti xumar yarı görəndən-görənə,
Gül düşür yadıma əttarı görəndən-görənə.

Yox olur dərd-ələmim, qüssə çıxır yadımdan,
Könlümün həmdəmi dildarı görəndən-görənə.

Çəkirəm əl daha cənnət deyilən sevdadən,
Baği-cənnət kimi rüxsarı görəndən-görənə.

Oyanır qış yuxusundan elə bil duyğularım,
Dönürəm bülbülə gülzarı görəndən-görənə.

Itirib əqlimi sanki düşürəm tilsiminə,
Bu təbiətdəki əsrarı görəndən-görənə.

Fırlanır başıma aləm, pozulur əhvalım,
Səri-kuyində kəc əğyarı görəndən-görənə.

Gəlir hər dəfə bu Yasin təzədən dünyayə,
Yox olur qəmləri qəmxarı görəndən-görənə.
(Məhəmməd Füzuli)


Səni, ey tazə hilalım, yetişib mah olasan,
Nədi sevdayi-məhəbət bilib agah olasan.

Göstərib hüsnünü dünyamızı heyran edəsən,
Cümlə aşiqlərə aləmdə nəzərgah olasan.

Yoxdu bir sahibi, can mülkü biyabanə dönüb,
Gələsən sən orada təxt qurub şah olasan.

Nə qədər aşiqi məhv eylədi naz-qəmzə oxu,
Ey könül, kaş ona sən də nişangah olasan.

Qurban olsun demisən Yasini qoy bir telimə,
Daim, ey gül, nə ola böylə xeyirxah olasan.
(Məhəmməd Füzuli)


Yox bu cahanda dilbəri-ziba sənin kimi,
Firdovsdə məgər ola hura sənin kimi.

Aşubi-dəhr, fitneyi-dövran, bəlayi-əsr,
Çeşmi-zəmanə görməyib əsla sənin kimi.

Şamü səhər dərində fəqan eylər əhli-dərd,
Ey şux, varmı talibi-qovğa sənin kimi.

Yüz nəqdi-canı bir oxa alsan əcəb degil,
Aləmdə kimdi mahiri-sevda sənin kimi.

Abi-həyat çeşmeyi-ləli-ləbindədir,
Olmaz bəqayi-xızrü Məsiha sənin kimi.

Başdan əyağə pərtövi-ənvarsən,