Ata...Yenə darıxdım,yenə.Heç kim sevmir məni sənin qədər.O qədər pis oldum ki,bu gün.Məndən bir şeylərin əksildiyini hiss etdim.Ata,ən böyük arzunu həyata keçirdim amma sən yox idin.Çoxu təbrik etdi məni amma bütün günü gözlərim təkcə səni axtardı,təkcə səni.O qədər istədim ki,qapıdan içəri girəsən,o qədər istədim ki.Kaş gələ biləydin,özümü üstünə ata biləydim.Axırıncı dəfə səni qucağlıya biləydim.Mən səndə doya bilmədim ki.Kaş yenə işdən gələydin,yenə qapını döyəydin,yenə qapını açıb öpəydim səni.
Yoxsan yanımda.Hamı qəbul etdi yoxluğunu,axı niyə?Sən unudulmamalıydın axı.Sən yoxsan...Həyat davam etməməlidir.Durmalıdı zaman,sükut olunmalıdı.Hamı yasda olmalıdı.Çünki sən yoxsan,yoxsan axı yoxsan.Söz vermişdin mənə,sən söz vermişdin.Durmadın sözündə.Həmişə yanımda olacağdın,mən heç vaxt tək olmuyacağdım.Görən bu dünyaya sənin kimi biri gələcək?Heç bir yaxşılığında qarşılıq gözlədmədin.Heç vaxt özünü düşünmədin,heç vaxt.
Üzüm gülsədə,ürəyim həmişə ağlıyır.Bir tərəfim həmişə əkshikdi.Dözmürəm ay ata,dözə bilmirə artıq tükənir gücüm.Kaş,kaş sənin yerinə öləydim özüm...